God vinden aan de keukentafel

About God vinden aan de keukentafel

Aan de keukentafel ontstaan de mooiste gesprekken. Niet over antwoorden, maar over vragen. In deze podcast ga ik samen met mijn pastor Jelbert (en soms anderen) in gesprek over God, geloof en verhalen die ons raken. De Bijbel is vaak ons vertrekpunt, maar nooit ons eindpunt. Het gaat om hoe we vandaag de dag met God kunnen leven. Dit is geen preek en geen studie – dit is een zoekend gesprek.

Publisher

Suze Maclaine Pont (Host) ds Jelbert Versteeg (Vaste Gast)

Category

health & fitness · religion & spirituality · society & culture

Language

en

Explicit

No

First episode

24 Nov 2025

Latest episode

1 Apr 2026

Latest episodes

10 episodes in the feed.

1. 

   1 Apr 2026

   De bittere kruiden en het beloofde land: wat Pesach en Pasen ons leren over innerlijke vrijheid als mens op aarde, middenin het leven

   ~ Mijn gezicht ernaar richten doe ik al dertig jaar. Maar durf ik de zee in te lopen? Er is een moment in het Exodusverhaal dat me niet meer loslaat. Het volk staat aan de rand van de zee. Achter hen het leger van de farao — de twijfel, de oude structuren, alles wat ze kenden en achterlieten. Voor hen: water. Geen weg. En dan zegt Mozes: de Heer zal voor jullie strijden. En God antwoordt hem — in één van de meest verrassende zinnen van de hele Bijbel: waarom roep je Mij te hulp? Zeg het volk dat ze verder trekken. God is er. De kracht is er. Maar jij moet lopen. De rabbijnen voegen hier iets aan toe dat niet in de tekst staat maar er onlosmakelijk bij hoort: Mozes werd gevraagd de zee in te lopen totdat zijn neus onder water was. Pas toen ging de zee uiteen. Egypte is geen geografisch land In deze aflevering van Godvinden — opgenomen op 1 april 2026, midden in de stille week en het begin van Pesach — nemen Suze en Jelbert het Exodusverhaal langs als psychologische en spirituele spiegel. Egypte is niet een land. Het is de slavernij van het bekende. De overlevingspatronen die we zo lang met ons meedragen dat we ze zijn gaan zien als wie we zijn. De to-do lijstjes, de rollen, de structuren die ooit zin hadden maar nu alleen nog vasthouden. En het beloofde land is evenmin een geografische bestemming. Het is de plek in jezelf waar je in vrede bent met het leven dat je leeft — niet een passieve vrede, maar een actieve. Een plek van waaruit je kunt luisteren naar wat er werkelijk van je gevraagd wordt. Dat is wat zowel Pesach als Pasen vragen: sta je op de drempel? En durf je te lopen? De farao keert altijd terug Het meest eerlijke moment van de aflevering is ook het meest herkenbare. Suze beschrijft hoe zij haar bedrijf een jaar geleden eindelijk wilde omgooien — het echte werk naar buiten brengen, niet langer verstoppen achter het werk dat veilig was. En hoe zij vervolgens precies het tegenovergestelde deed: zo druk werd met de voorbereiding dat het naar-buiten-komen er telkens bij inschoot. De farao keert altijd terug. Juist als je een stap zet, verschijnt de twijfel. Het hoofd begint te tellen wat er te verliezen valt. En plotseling lijkt de slavernij van het bekende helemaal zo erg nog niet. ‘Hadden we niet al gezegd, laat ons maar als slaven voor de Egyptenaren werken? Dat is toch altijd nog beter dan omkomen in de woestijn.’ We kennen die stem. Misschien niet zo dramatisch. Maar de logica is dezelfde. God gaat het niet voor je doen De vier beloftes van Pesach — leiden, redden, verlossen, aannemen als kinderen — zijn geen beloftes dat God het voor je gaat doen. Het is een verbond: God reikt je aan wat je nodig hebt, zodat jij het kunt doen. Dat is een heel andere theologie dan wachten tot de omstandigheden veilig genoeg zijn. Dan wachten tot de zee vanzelf wijkt. Dan pas lopen als je zeker weet dat je nat wordt. Suze zegt het in de aflevering op een manier die blijft hangen: ‘Mijn gezicht ernaar richten doe ik al dertig jaar. Maar durf ik mijn acties ernaar te richten?’ Dat is de drempel. Niet weten. Niet zien. Niet voelen. Maar lopen. De bittere kruiden Bij de Pesach Seder eet je bittere kruiden. Zodat je de smaak van de slavernij blijft kennen. Niet om erin te blijven, maar om het beloofde land niet te romantiseren en de weg ernaartoe niet te vergeten. Want anders doe je wat mensen altijd doen op de drempel: je kijkt terug en maakt het verleden mooier dan het was. Je vergeet hoe het voelde. Je onderhandelt. Je blijft hangen. Die bittere kruiden zijn ook een boodschap voor therapeuten, coaches, artsen en begeleiders: jouw taak is niet de worsteling van je cliënt oplossen. Jouw taak is naast hem staan terwijl hij erdoorheen gaat. Er is een versie van hem die hij nog niet kent. En die wordt geboren in de woestijn, niet ernaast. Een lange weg naar vrijheid Het volk Israel heeft veertig jaar door de woestijn gezworven. Ze trokken door de zee — en gingen daarna alsnog een gouden kalf maken. Vrijheid is niet één stap. Het is een levenslange richting. Dat is misschien het meest ontroerende aan deze dubbelaflevering van Pesach en Pasen: beide verhalen beloven geen aankomst. Ze beloven een weg. En de moed om die te blijven gaan, ook als de zee er nog niet is. ‘God gaat het niet voor je doen. Hij gaat het door je doen.’ Luister naar aflevering 13 van Godvinden. Opgenomen midden in de stille week, voor Pesach en Pasen — en verrassend dichtbij. Durf jij de zee in te lopen voordat je weet of die uiteen gaat?

2. 

   17 Mar 2026

   Je weet precies waarvoor je geroepen bent. En je doet het toch niet – wat we van Jona kunnen leren over onze eigen weerstand.

   Je weet wat er van je gevraagd wordt. En toch loop je weg. In deze aflevering gaan Suze en Jelbert door Jona heen: over roeping, walvismomenten, Teshuva, en de genade die altijd opnieuw beschikbaar is. Wat leer je in deze aflevering? Wat het verhaal van Jona ons vertelt over roeping, vluchten, en de moed om toch te gaan — ook als je er nog niet mee verzoend bent De vier fasen van Jona als spiegel voor je eigen leven: weten, vluchten, de walvis, en de terugkeer Wat Teshuva écht betekent — niet berouw of zelfkastijding, maar een terugkeer naar wie je bedoeld bent te zijn Waarom de buik van de vis soms het begin van vrijheid is, niet het einde Hoe Jona’s woede over de wonderboom ons iets leert over wat we rouwen, vasthouden en weigeren los te laten Waarom mensen die ‘het verschil tussen links en rechts niet kennen’ mildheid verdienen — en wat dat vraagt van mensen die professioneel met anderen werken Persoonlijke verhalen van Suze en Jelbert over hun eigen walvismomenten — en wat het hen heeft opgeleverd Je weet precies waarvoor je geroepen bent. En je doet het toch niet. Er is een moment — misschien ken jij het — waarop je diep vanuit een soort innerlijke zekerheid weet: dit is wat er van me gevraagd wordt. Dit is waar ik naartoe moet. Dit is het. En dan doe je het toch niet. Want je kinderen. Want het geld. Want de cliënten die rekenen op jouw huidige vorm. Want wie ben jij om nu opeens alles anders te gaan doen? Er zijn altijd goede redenen om de andere kant op te gaan. Jona had ze ook. God zei: ga naar Nineveh. Jona boekte een overtocht naar Tarsis — de andere kant van de wereld. Vier stappen in een verhaal van drie bladzijden Het verhaal van Jona is een van de kortste boeken uit de hele Bijbel. Drie bladzijden. Maar er zitten vier lagen in die we in aflevering 12 van Godvinden stuk voor stuk langslopen. Stap één: je weet wat je moet doen — en je vlucht. Jona weet het. Hij is zelfs profeet. De roeping is duidelijk. En juist daarom rent hij weg. Stap twee: de storm. Als je wegloopt van wat werkelijk van je gevraagd wordt, komt het leven je achterna. Niet als straf — dat is een te menselijk Godsbeeld — maar als gevolg. De storm raakt ook de mensen om je heen. Je trekt anderen mee in het water. Stap drie: de buik van de vis. Drie dagen en drie nachten. Wat je ook de ‘donkere nacht van de ziel’ kunt noemen, of een existentiële crisis, of een walvismoment. Dat moment waarop je nergens meer naartoe kunt, niets meer kunt bewijzen, en alleen nog maar kunt bidden. Stap vier: je doet het toch. Maar je bent er nog niet mee verzoend. Jona gaat naar Nineveh, de stad keert zich om, en hij wordt… woedend. Want God vergeeft ook die mensen. En dat kan Jona niet verdragen. De vraag die Jona weigert te stellen In de aflevering zegt Jelbert iets wat blijft hangen: Jona’s woorden zijn niet de profetie. Hoe hij leeft is de profetie. Jona weet alles over God. Hij spreekt de woorden. Hij gaat uiteindelijk zelfs naar Nineveh. Maar zijn leven stelt de vraag die hij zelf nog niet kan beantwoorden: kan ik mij werkelijk verzoenen met een God die genadig is — ook voor mensen die ik verafschuw? Dat is precies de vraag die ook voor therapeuten, coaches, artsen en begeleiders gesteld kan worden. Niet over Nineveh. Maar over je cliënt. Over je collega. Over de situatie waar je al drie jaar te weinig voor betaald wordt. Over het leven dat anders loopt dan je had gepland. Kun jij je verzoenen met hoe het is, en toch ja zeggen? De wonderboom Aan het einde van het verhaal laat God een boom groeien die Jona schaduw geeft. In één nacht groot. De volgende dag door een worm aangevreten — weg. Jona is woedend en wil sterven. En dan stelt God de confronterende eindvraag: als jij al verdriet hebt over een boom waar je geen moeite voor hebt hoeven doen, zou ik dan geen verdriet hebben over een stad van 120.000 mensen? Het gaat over wat we vasthouden. Wat we rouwen. Waarover we oordelen. We rouwen over dingen die we niet gebouwd hebben en niet laten groeien. En we weigeren mild te zijn over mensen die het verschil tussen links en rechts niet kennen — omdat ze het gewoon nooit geleerd hebben. Teshuva: niet berouw, maar terugkeer In de Joodse traditie wordt Jona voorgelezen op Jom Kipoer — de Grote Verzoendag. Maar Teshuva is geen berouw in de zin van jezelf geselen. Het is een terugkeer. Je mag je omkeren, ieder moment. Niet omdat je het goed hebt gedaan, maar omdat er altijd een nieuwe kans is. Dat geldt voor Jona. En het geldt voor jou. Of je nu al jaren weet wat er van je gevraagd wordt en het nog steeds niet doet. Of je net uit je eigen walvisbuik bent gekropen. Of je al wél doet wat je moet, maar er nog niet mee verzoend bent. Je kunt je altijd opnieuw richten. De genade is er iedere keer opnieuw. Wat dit vraagt van mensen die met mensen werken Jelbert zegt in de aflevering iets wat ik niet snel vergeet: de mensen die het verschil tussen links en rechts niet kennen — dat is geen bewuste keuze. Dat is hoe ze zijn terechtgekomen. Het zijn mensen net als jij en ik, op een haar na aan de andere kant gevallen. Als je werkelijk nieuwsgierig bent naar wat iemand beweegt, in plaats van je te bezighouden met het uitbannen van hun kwaad — dan vind je bijna altijd herkenning. De vraag is of je daar mild genoeg voor bent. Mild genoeg naar de ander. Mild genoeg naar jezelf. Luister naar aflevering 12 van Godvinden. Suze en Jelbert nemen je mee door alle vier de lagen van Jona, inclusief eerlijke persoonlijke verhalen over vluchten, walvismomenten, en de moed om toch te gaan. Welke Nineveh loop jij al te lang uit de weg?

3. 

   3 Mar 2026

   Help jij vanuit dorst, of vanuit een bron?

   Wat de Samaritaanse vrouw ons leert over echte verbinding Ze haalde water op het heetste moment van de dag. Alleen. Terwijl alle andere vrouwen ‘s ochtends samen gingen. De Samaritaanse vrouw in Johannes 4 is een perfecte spiegel voor iets wat Suze de ‘overlevingsdraad’ noemt: een diepgeworteld patroon van ‘ik hoor er niet bij’, zo vroeg ingeprent dat het voelt als je identiteit. In deze soloaflevering — Jelbert heeft twee onverwachte begrafenissen — gaat Suze door dit verhaal heen met een trauma-blik. Ze onderzoekt wat Jezus doet bij de put dat zo radicaal anders is: hij zorgt eerst voor zichzelf. Hij redt haar niet. Hij vraagt haar om water. Dat is wat Suze de ‘onverdedigde staat’ noemt. En het is precies wat iedereen die met mensen werkt — therapeuten, artsen, coaches, dominees, ouders — zichzelf moet afvragen: Help ik vanuit een bron? Of vanuit dorst? Een persoonlijke, klinisch rijke aflevering over schaamte, hechting, de goddelijke draad, en hoe je present kunt zijn voor een ander zonder hem nodig te hebben. Wat leer je in deze aflevering? Wat long-term survival states zijn, en hoe ze in het zenuwstelsel verankerd zitten — ook als je ‘al lang weet’ dat het patroon niet klopt Waarom de Samaritaanse vrouw op het middaguur in haar eentje water haalde — en wat dat zegt over schaamte en overlevingspatronen Hoe Jezus de ontmoeting bij de put begint vanuit zijn eigen behoefte — en waarom dat therapeutisch gezien het meest krachtige is wat hij kon doen Het verschil tussen helpen vanuit een bron en helpen vanuit dorst — en hoe je voelt wanneer jij welk van de twee doet Hoe je als therapeut, arts, coach of begeleider contact maakt met de goddelijke draad in de ander, voorbij de overlevingspatronen Waarom gezien worden zónder veroordeeld te worden de voorwaarde is voor echte verandering Een persoonlijk verhaal van Suze over haar eigen survival state — en hoe ze de dag is gaan beginnen vanuit haar eigen behoefte Help jij vanuit dorst, of vanuit een bron? Ze ging water halen op het heetste moment van de dag. Niet ‘s ochtends vroeg, zoals alle andere vrouwen in het dorp dat deden — samen, kletsend, veertig liter op het hoofd balancerend terwijl de zon nog laag stond. Nee. Zij ging midden op de dag. Alleen. In de brandende hitte. Voor de meeste mensen is dat een detail. Voor mij — en voor iedereen die werkt met mensen die vastgelopen zijn in overlevingspatronen — is dat de hele kern van het verhaal. Die vrouw bij de put in Johannes 4 sloot zichzelf buiten. Niet omdat de andere vrouwen haar verboden hadden mee te lopen, maar omdat ze haar eigen schaamte niet onder ogen kon zien. Ze had vijf mannen gehad. De man bij wie ze nu was, was haar man niet. De schaamte liep voor haar uit voordat ze ook maar één woord had gezegd. Dit noemen we in trauma een long-term survival state: een diepgeworteld patroon van ‘ik hoor er niet bij’, dat zo vroeg is ingeprent — soms al in de eerste levensnacht — dat het voelt als wie je bent, niet als wat je denkt. Wat Jezus doet, verandert alles Als Jezus haar bij de put aantreft, doet hij iets wat ik nog steeds opmerkelijk vind: hij zorgt eerst voor zichzelf. Hij redt haar niet. Hij vraagt ook niet ‘wat doe jij hier in je eentje?’. Hij hangt niet over haar heen van ‘wat erg voor jou’. Hij zegt simpelweg: ik heb dorst. Kun je water voor me halen? Jezus stapt dit gesprek in vanuit zijn eigen behoefte. Niet vanuit zijn rol. Niet vanuit de verwachting dat zij anders zou moeten zijn. Hij is — zoals ik het in mijn boek noem — in een onverdedigde staat. En juist daardoor kan zij antwoorden. Niet redden. Niet gevuld worden. Antwoorden. De vraag die ik aan jou wil stellen Als therapeut, arts, coach, dominee, docent, politieagent — je kiest zelf welke rol je invult — kom je dagelijks mensen tegen die water zoeken op de heetste plek van de dag. Mensen die vastgelopen zijn in patronen die ooit logisch waren, maar nu niet meer werken. De vraag is niet: kun jij ze helpen? De vraag is: help jij vanuit een bron, of vanuit dorst? Want er is een subtiel maar cruciaal verschil tussen een therapeut die helpt omdat ze werkelijk iets te geven heeft, en een therapeut die helpt omdat ze het nodig heeft dat haar rol goed vervuld wordt. Tussen een arts die present is voor zijn patiënt, en een arts die in de relatie bevestigd moet worden dat hij goed werk levert. Jezus kijkt niet naar de vijf mannen. Hij kijkt niet naar haar overlevingsdraad, haar schaamte, haar patronen. Hij zoekt het stukje in haar waar ze de goddelijke verbinding nooit is kwijtgeraakt — hoe klein dat stukje ook is — en hij maakt daar contact mee. Alleen daardoor kan ze veranderen. Dat is wat iedere goede therapeut of arts zou moeten doen, naast zijn behandeling. Ze liet haar kruik staan Na het gesprek met Jezus laat de vrouw haar waterkruik staan en rent ze het dorp in. Ze vertelt iedereen: ‘Er is iemand die alles van mij weet.’ En het halve dorp gelooft haar. Dat is het bewijs dat ze misschien helemaal niet zo buitengesloten was als ze dacht. Dat haar overtuiging — ‘mensen willen mij er niet bij’ — een patroon was, geen feit. Jezus had precies genoeg licht geblazen in haar goddelijke draad om haar het zelf te laten vergroten. Dat is de potentie van een echte therapeutische relatie. Niet repareren. Niet redden. Maar zodanig present zijn — vanuit je eigen bron — dat de ander zichzelf kan gaan zien. Begin vandaag vanuit je eigen behoefte In deze aflevering van Godvinden vertel ik ook iets persoonlijks: hoe ik zelf vijftig jaar heb geleefd met de diepgewortelde overtuiging dat mensen niet op me zitten te wachten. En hoe ik heb geleerd — stapje voor stapje — om de dag te beginnen vanuit mijn eigen behoefte, in plaats van vanuit mijn rol. Het is niet moeilijk te begrijpen. Maar het vraagt een fundament. En dat fundament bouwen — dat is het werk. Luister naar aflevering 11 van Godvinden. En stel jezelf daarna één vraag: Begin jij de dag als iemand met dorst, of als iemand met een bron?

4. 

   16 Feb 2026

   Kies voor het leven – Over regels, vrijheid en volwassen partnerschap met God

   In deze aflevering duiken we in twee krachtige Bijbelteksten: Deuteronomium 30 – “Kies voor het leven.” Evangelie volgens Matteüs 5 – “Ik ben niet gekomen om de wet af te schaffen, maar om haar te vervullen.” Wat betekenen regels, geboden en voorschriften eigenlijk? Zijn ze: morele vingertjes? een lijst om af te vinken? een manier om jezelf beter te voelen dan een ander? of een uitnodiging om volwassen te worden? We onderzoeken: Het verschil tussen regels van buitenaf en richting van binnenuit Waarom vrijheid zonder verantwoordelijkheid opnieuw slavernij kan worden Wat het betekent om een “levende Torah” te zijn Hoe trauma ons vermogen tot kiezen kan blokkeren En hoe onvoorwaardelijke liefde de basis is van échte gehoorzaamheid Is het beloofde land een geografische plek? Of een manier van leven? Deze aflevering gaat niet over braaf zijn. Ze gaat over volwassen partnerschap met God. Over kiezen voor het leven – midden in gebrokenheid. Kies voor het leven – Maar hoe dan? “Vandaag stel ik u voor de keuze tussen leven en dood.” Het klinkt groot. Bijna dreigend. Maar wat als dit geen dreigement is — maar een uitnodiging? In Deuteronomium 30 wordt het volk dat net uit slavernij komt, aangesproken als volwassen mensen. Niet als kinderen die gered moeten worden. Niet als onderdanen die regels moeten volgen. Maar als mensen die kunnen kiezen. En in Mattheüs 5 zegt Jezus niet dat de wet afgeschaft wordt. Hij verplaatst haar van steen naar hart. Het gaat niet om: je straatje schoonvegen braaf naar de kerk gaan of jezelf beter voelen dan een ander Het gaat om een veel diepere vraag: Wie ben jij als niemand kijkt? En wie ben jij als je je richt naar liefde in plaats van naar controle? Regels kunnen slavernij zijn. Maar vrijheid zonder richting wordt vaak een andere vorm van slavernij. Voor veel mensen met (ontwikkelings)trauma is “kiezen voor het leven” niet vanzelfsprekend. Als je ooit geleerd hebt dat liefde voorwaardelijk is, voelt vrijheid bedreigend. Dan voelt verantwoordelijkheid als overvraging. Daarom raakt deze tekst zo diep. “Kies voor het leven” is geen morele eis. Het is een herinnering dat je ertoe in staat bent. En misschien is het beloofde land geen plek. Maar een volwassen relatie met God – in jezelf. Luister de aflevering op deze pagina of via Spotify of iTunes

5. 

   2 Feb 2026

   Wat als de kerk geen geloofscrisis heeft, maar een veiligheidscrisis?

   Steeds meer kerken lopen leeg. Gebouwen worden verkocht. Mensen haken af. Vaak wordt gezegd: “Mensen geloven niet meer.” Maar wat als dat niet klopt? In deze aflevering stellen we een andere vraag: Wat als mensen niet God kwijt zijn, maar de plek waar ze veilig mens mochten zijn? Vanuit trauma weten we: heling gebeurt niet alleen. Het zenuwstelsel herstelt zich in relatie. Schaamte verdwijnt niet door inzicht, maar door ontmoeting. En juist daar is het voor veel mensen misgegaan in de kerk. Niet per se door extreme misstanden, maar door subtiele boodschappen als: je moet eerst beter worden je hoort erbij als je je aanpast jouw vragen zijn gevaarlijk jouw lichaam doet er niet toe In deze aflevering verkennen we een ander beeld. De kerk als berg: een plek waar je je opnieuw kunt richten, om daarna weer af te dalen in het gewone leven. De kerk als lichaam: waarin verschillen geen probleem zijn, maar voorwaarde. En vanuit de Joodse traditie: “Maak voor Mij een heiligdom, en Ik zal in jullie midden wonen.” Niet in een gebouw. Maar in mensen. In een gemeenschap die veiligheid draagt. Misschien is dát de vraag van deze tijd: niet hoe we kerk aantrekkelijk maken, maar hoe we weer een plek worden waar God kan wonen. Luister hier naar aflevering 9. In deze aflevering gaan Suze en Jelbert een gesprek aan dat voor velen spannend is: de kerk. Niet als instituut. Niet als gebouw. Maar als gemeenschap. Waarom lopen kerken leeg? Wat is mensen onderweg kwijtgeraakt? En wat heeft trauma hiermee te maken? Vanuit persoonlijke ervaringen, theologie, psychologie én de Joodse traditie verkennen we wat een kerk zou kunnen zijn als zij weer een veilige bedding wordt: een plek waar je niet hoeft te presteren, waar schaamte niet regeert, en waar God niet boven ons staat, maar in ons midden woont. We spreken over: kerk als oefenplek voor mens-zijn trauma, veiligheid en het zenuwstelsel moreel besef versus morele dwang Jezus’ radicale nabijheid de Sjechina: Gods aanwezigheid die alleen verschijnt waar het veilig is gemeenschap als ‘berg’ waar je je opnieuw kunt richten Een open, eerlijk gesprek zonder oplossingen – maar met richting. Wil je Meepraten? We nodigen je uit om je ervaringen, vragen of twijfels met ons te delen.

6. 

   19 Jan 2026

   Wie heeft je verteld dat je naakt bent? – Over schaamte, verantwoordelijkheid en onvoorwaardelijke liefde

   In deze aflevering spreken we open en persoonlijk over schaamte – niet als iets wat je doet, maar als iets wat je bent gaan geloven over jezelf. We lezen twee bijbelverhalen die zelden samen worden gelegd: Genesis 3 – waar schaamte voor het eerst verschijnt, niet als straf van God, maar als een innerlijke beweging: verbergen, bedekken, jezelf kwijtraken. Lucas 15 – het verhaal van de verloren zoon, waarin schaamte geen voorwaarde is voor terugkeer, maar juist wordt doorbroken door onvoorwaardelijke liefde. Vanuit een Joods én christelijk perspectief onderzoeken we: waarom schaamte dieper gaat dan schuld hoe verantwoordelijkheid iets anders is dan zelfveroordeling waarom “je best doen” je soms verder van God brengt en hoe toxische schaamte mensen doet verdwijnen – uit relaties, uit zichzelf, uit het leven Deze aflevering is voor iedereen die zich ooit heeft afgevraagd: Mag ik er zijn zoals ik ben? Of pas als ik het beter doe? Een gesprek over menswording, volwassen worden, autonomie, falen, terugkeren – en de God die blijft roepen: “Waar ben je?” Wie heeft je verteld dat je naakt bent? Schaamte wordt vaak verward met schuld. Maar schuld zegt: ik deed iets verkeerd. Schaamte zegt: ik bén verkeerd. In Genesis 3 zien we dat schaamte niet door God wordt opgelegd. Adam en Eva verbergen zich. Ze bedekken zichzelf. En God stelt geen beschuldigende vraag, maar een open uitnodiging: “Waar ben je?” Die vraag loopt als een rode draad door deze aflevering. Niet om mensen te ontmaskeren, maar om hen weer tevoorschijn te roepen. In Lucas 15 zien we hetzelfde principe. De jongste zoon keert terug met schaamte als offer. Maar de vader accepteert dat offer niet. Hij herstelt de relatie vóórdat de schaamte kan spreken. Misschien is dat wel de kern: God vraagt geen perfecte mensen, maar aanwezige mensen. Mensen die verantwoordelijkheid leren dragen zonder zichzelf te vernietigen. Schaamte maakt klein. Onvoorwaardelijke liefde maakt werkelijk volwassen. Luister de aflevering en voel wat dit verhaal in jou raakt. Deel je vragen en inzichten met ons, we horen graag van je!

7. 

   5 Jan 2026

   Een andere weg naar huis – Driekoningen, identiteit en het nieuwe jaar

   Waarom echte vernieuwing vraagt dat je stopt met knielen voor wat van je verwacht wordt Wat als een nieuw begin niet gaat over betere voornemens, maar over een andere identiteit? In deze zevende aflevering van God vinden aan de keukentafel nemen Suze en Jelbert je mee in het verhaal van de wijzen uit het oosten (Evangelie volgens Matteüs 2:1–12) — niet als kerstverhaal, maar als een diep existentieel en psychologisch verhaal over identiteit, macht, trauma en roeping. Op de drempel van het nieuwe jaar onderzoeken we: Waarom goede voornemens zo vaak mislukken Wat er gebeurt als je wéét dat je iets anders te leven hebt, maar vastzit aan oude identiteiten Hoe de ‘innerlijke Herodes’ (controle, angst, macht) je afhoudt van je kwetsbare waarheid Waarom echte verandering vaak stil gebeurt — en niet op social media Wat het betekent om te knielen voor wie je werkelijk bent, in plaats van voor wat van je verwacht wordt De wijzen volgen een ster, ontmoeten macht, herkennen daar niet wat ze zoeken, en vinden uiteindelijk geen succes of aanzien — maar een kwetsbaar kind. En daarna? Ze kiezen een andere weg terug. Deze aflevering is een uitnodiging om milder te kijken naar jezelf, je patronen niet te bestrijden maar te begrijpen, en het nieuwe jaar niet te beginnen met zelfveroordeling — maar met eerbied. => Luister als je voelt dat: Je al veel geprobeerd hebt, maar vast blijft lopen Je diep vanbinnen weet dat je iets anders te leven hebt Je verlangt naar een nieuw begin dat niet gebaseerd is op strengheid, maar op waarheid Tip: Lees na het luisteren Matteüs 2 en laat het verhaal op je inwerken. Een andere weg naar huis Aan het einde van het jaar gaat het ons vaak om afsluiten. Loslaten. Verbeteren. Een nieuwe versie van onszelf worden. Maar wat als dat niet lukt — niet omdat je faalt, maar omdat je probeert te veranderen zonder je identiteit los te laten? In deze aflevering staan we stil bij het verhaal van de wijzen uit het oosten. Ze volgen een ster. Ze komen eerst uit bij macht, rijkdom en religie — Jeruzalem, Herodes, het centrum van wat ‘belangrijk’ wordt geacht. En toch voelen ze: dit is het niet. Pas als ze verder reizen, vinden ze wat ze zoeken: geen macht, geen zekerheid, geen succes — maar een kwetsbaar kind. Dat moment raakt aan iets essentieels. Want echte verandering begint zelden bij discipline of wilskracht. Ze begint bij erkenning. Veel gedrag waar we vanaf willen — drinken, werken, aanpassen, verdwijnen — is geen probleem, maar een oplossing. Een overlevingsstrategie. En als we die strategie aanvallen zonder te zien wat ze beschermt, doden we vaak het meest kwetsbare deel in onszelf. Misschien vraagt dit nieuwe jaar niet om betere voornemens. Maar om een andere terugweg. Niet terug naar wat van je verwacht wordt. Maar terug naar wat in jou geboren wil worden. Stuur ons een bericht als iets in deze aflevering je heeft aangesproken of als je vragen hebt! Ons mailadres is support@suzemaclainepont.com Alvast een heel gelukkig nieuwjaar! Hartegroet, Suze en Jelbert

8. 

   22 Dec 2025

   Kerst als een radicale beweging naar binnen – Johannes 1, veiligheid en het licht dat blijft

   Over Kerst voorbij het romantische verhaal, God die in ons woont, en waarom heling niet gaat over repareren maar over ontvangen. Wat als Kerst niet gaat over méér doen, beter zijn of alles op orde krijgen – maar over ontvangen? In deze zesde aflevering van ‘God vinden Aan de Keukentafel’ verkennen Suze en Jelbert het kerstverhaal via het Evangelie van Johannes. Geen stal, geen kribbe, maar een radicaal ander begin: “In het begin was het Woord… en het Woord is vlees geworden.” Door de bril van trauma, veiligheid en innerlijke heling onderzoeken zij: Waarom Johannes een alternatief kerstverhaal vertelt Wat “het licht schijnt in de duisternis” betekent als je met trauma leeft Waarom heling niet gaat over fixen, maar over integreren Hoe God niet buiten ons staat, maar in ons wil wonen Wat ontvangen betekent in een wereld die ons leert presteren Hoe angst geen teken is van falen, maar vaak een poort naar God Waarom Kerst voelt als een geboortekanaal – ongemakkelijk én noodzakelijk Deze aflevering is een uitnodiging om Kerst niet te gebruiken als morele meetlat, maar als een moment van thuiskomen. Bij jezelf. In je lichaam. In God. Een gesprek over veiligheid, schaamte, genade en het kleine licht dat niet verdwijnt. Kerst als een radicale beweging naar binnen Kerst is voor velen een moment van druk. Druk om het goed te doen. Druk om samen te zijn. Druk om vrede te voelen. Maar wat als Kerst helemaal niet vraagt om méér moeite? In Johannes 1 vinden we een kerstverhaal zonder stal, zonder herders, zonder romantiek. Johannes begint niet bij een baby, maar bij iets veel fundamentelers: In het begin was het Woord. In deze aflevering onderzoeken we wat dat betekent als je kijkt door de lens van trauma en veiligheid. Niet als iets wat opgelost moet worden, maar als iets wat gezien en gedragen wil worden. Het licht komt niet om de duisternis weg te nemen. Het komt om naast haar te staan. Dat is ook hoe heling werkt. Niet door jezelf te corrigeren of te verbeteren, maar door ruimte te maken voor wat er al is. Door te ontvangen dat je niet afgesneden bent van God, ook niet in je angst, je schaamte of je onvermogen. Misschien is Kerst wel geen eindpunt. Misschien is het een geboortekanaal. Druk, ongemakkelijk, maar noodzakelijk voor nieuw leven. En misschien is de diepste boodschap wel deze: Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft het niet te verdienen. Je mag ontvangen. => Luister de volledige aflevering en neem deze woorden mee je kerst in.

9. 

   8 Dec 2025

   Advent: De Wapens Neerleggen – Hoop, Verlangen en Innerlijke Vrede

   In deze Adventsaflevering gaan Suze en Jelbert in gesprek over wat Advent werkelijk is — niet als een drukke periode richting kerst, maar als een innerlijke uitnodiging tot hoop, stilte en opnieuw geboren worden. Vanuit Jesaja 2 en 11 onderzoeken ze wat het betekent om onze wapens neer te leggen, innerlijke oorlog te stoppen en een plek van vrede in onszelf te vinden. Thema’s die langskomen: Waarom wij altijd lijken te wachten tot iets buiten ons verandert Het symbolische en innerlijke lezen van Jesaja vanuit Joods-kabbalistisch en Christelijk perspectief Hoe ‘zwaarden omsmeden tot ploegijzers’ een innerlijk proces wordt De vier Adventskaarsen: hoop, liefde, vreugde en vrede Het verlangen naar ‘Israël’ als universele menselijke heimwee naar thuiskomen Hoe innerlijke vrede ons anders leert luisteren Waarom conflict niet opgelost wordt door harder te vechten Advent als tijd om te herkennen wat in ons opnieuw geboren wil worden Persoonlijke verhalen over schoonfamilie, een vechtende buurman, en de moeilijke kunst van zachtheid naar jezelf Hoe groot wereldnieuws en oorlog ons zenuwstelsel vaak overspoelen Hoe Advent een weg wijst naar verantwoordelijkheid, menswording en vrede Reflectievraag uit de aflevering: Waar in jouw leven voelt iets als een afgehakte stronk — iets dat gestopt lijkt, onmogelijk geworden is — en kun je in stilte zien dat daar misschien juist iets nieuws wil groeien? Advent is misschien wel de periode waarin we het meest verlangen naar rust, helderheid en thuiskomen. Maar in werkelijkheid voelt Advent voor veel mensen als één grote sprint: afronden, verwachtingen waarmaken, laatste afspraken, familiebezoeken plannen — en ondertussen proberen “kerstgevoel” te creëren. In deze aflevering duiken we in de diepe symboliek van Advent zoals beschreven in Jesaja 2 en 11. Wat betekent het om je zwaarden om te smeden tot ploegijzers? Wat betekent het om de interne oorlog te stoppen, juist nu? Voor Suze gaat Advent over opnieuw geboren worden, niet als een spiritueel spektakel, maar als een innerlijke realiteit: Durf ik stil te worden? Durf ik mijn wapens neer te leggen? Durf ik te vertrouwen dat in mij iets nieuws mag groeien? Jobbert bekijkt de tekst vanuit zijn christelijke achtergrond, Suze vanuit een joods-kabbalistische blik — en precies in dat spanningsveld ontstaat iets verrassend harmonieus: Advent gaat over de weg naar binnen, waar de berg van God rotsvast in ons staat. We verkennen het verlangen naar Israël als universeel menselijk heimwee naar thuiskomen. We onderzoeken wat de vier Adventskaarsen symboliseren: hoop, liefde, vreugde en vrede. En Suze deelt persoonlijke verhalen over conflict, afwijzing, een ruzie met een buurman over een haan… en wat het werkelijk vraagt om zachter te worden naar jezelf. Advent is geen belofte dat de wereld rustig wordt. Advent is de uitnodiging om in jezelf een plek te vinden waar vrede mogelijk is. Dat is waar nieuw leven begint — ook als het om een twijgje uit een afgehakte stronk gaat. Deel je inzichten en vragen met ons door een email te sturen aan support@suzemaclainepont.com. We horen graag van je! Alle liefs, Suze & Jelbert

10. 

    24 Nov 2025

    Opnieuw Geboren Worden: Over Loslaten, Geloof & Leven Dat Je Roept

    Een diep gesprek over opnieuw geboren worden, jezelf loslaten, vertrouwen op God, en het vinden van jouw plek in het leven. Suze en Jelbert verkennen de betekenis van geloof, identiteit, doop, ouderschap, liefde, en kwetsbaarheid. Een aflevering die uitnodigt tot reflectie en een nieuwe manier van kijken naar jezelf en het leven. “Opnieuw Geboren Worden: Over Loslaten, Geloof en het Leven Dat Je Roept” In deze aflevering duiken Suze Maclaine Pont & ds Jelbert Versteeg diep in een van de meest gelaagde thema’s van geloof en mens-zijn: opnieuw geboren worden. Niet als één heilig moment, maar als een voortdurend proces van sterven en opstaan — van jassen afleggen, identiteiten laten sterven en de moed vinden om te worden wie je werkelijk bent. Het gesprek raakt zowel het alledaagse leven als de spirituele diepten: doop, geloof, vertrouwen, ouderschap, keuzes maken, loslaten, kerk, verbondenheid, en wat het betekent om écht mens te worden. In deze aflevering hoor je: Wat ‘opnieuw geboren worden’ werkelijk betekent Niet een éénmalige openbaring, maar een levenslang geboortekanaal Hoe je steeds opnieuw mag beginnen Waarom sterven aan oude identificaties nodig is om te kunnen leven Geloof als werkwoord Geloof niet als zeker weten, maar als een houding van luisteren en antwoorden Het verschil tussen “geloven wat waar is” en “geloven dat je iets voelt zonder bewijs” Waarom denken je niet dichter bij God brengt — maar overgave wel De doop en wat het werkelijk symboliseert Niet: “Je zonden zijn voorgoed vergeven” Wel: een herinnering aan het vermogen om trouw te zijn aan wie je bent En het radicaal durven zeggen van: Ja, ik ben bereid om te leven vanuit mijn echte zelf Over ouderschap en loslaten De pijnlijke maar liefdevolle vraag: Wat is helpen eigenlijk? Waarom je je kind niet kunt redden van zijn andere ouder De rol die mag sterven zodat je werkelijk aanwezig kunt zijn Over de kerk, keuzes en mens-zijn De kerk als oefenplek om je te verbinden — ook met wie je niet begrijpt Waarom een eilandje bouwen niet meer werkt Hoe je aanwezig kunt zijn zonder je aan te passen Kwetsbaarheid, verlies en vrijheid Suze’s verhaal over alles kwijtraken en ontdekken dat ze niets verloor Waarom echte vrijheid vaak op het dieptepunt begint Het verschil tussen veiligheid zoeken en echt leven Menswording zoals Jezus dat laat zien De berg op gaan om jezelf te vinden De berg af komen om te leven wat je vond En hoe dit ons leert om onze eigen menswording te omarmen Belangrijkste inzichten Je kunt pas echt helpen als je niet meer afhankelijk bent van het resultaat. Je hoeft niet perfect te zijn om opnieuw te beginnen — je hoeft alleen eerlijk te zijn. Loslaten is geen keuze, het is iets wat je overkomt. Geloof vindt plaats in het dagelijks leven, niet in afzondering. Je hoeft niet te begrijpen om ja te zeggen. Voor wie is deze aflevering? Voor iedereen die: voelt dat er een nieuwe fase in hun leven geboren wil worden moeite heeft met loslaten, kiezen of overgave nieuwsgierig is naar geloof op een persoonlijke, niet-dogmatische manier bezig is met doop, kerk, spiritualiteit of innerlijke groei verlangt naar diepere gesprekken over menswording =>Deel deze aflevering Als deze aflevering iets in je bewoog, help ons door hem te delen met iemand die hier steun of inspiratie aan kan hebben. Laat ons weten wat je raakt — dat vinden we echt fijn.