اینجا شعرهای نیما یوشیج را با هم میشنویم.
این پادکست بخشی از پادکست «شعر با صدای شاعر» است. جایی که در آن شعرهای معاصر با صدای شاعر منتشر میشود.
برای دانلود شعرها به کانال تلگرام ما مراجعه کنید: t.me/schahrouzk
پوستر کاور اصلی پادکست از Citoreh
برای تبلیغات صوتی و اسپانسرینگ پادکستهای فارسی، به شنوتو (https://shenoto.com) مراجعه کنید.
Hosted on SHENOTO (https://shenoto.com)
Publisher
شهروز کبیری
Category
arts · arts · history · society & culture · society & culture
ط▨ نام شعر: نامِ بعضی نفرات
▨ شاعر: نیما یوشیج
▨ با صدای: احمد کیایی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری
ـــــــــــــــــ
ياد بعضی نفرات
روشنم میدارد:
اعتصام يوسف،
حسن رشديه.
قوّتم میبخشد
ره میاندازد
و اجاقِ كهنِ سردِ سَرايم
گرم میآيد از گرمی عالی دَمِشان.
نام بعضی نفرات
رزقِ روحم شده است.
وقت هر دلتنگی
سويشان دارم دست
جرئتم میبخشد
روشنم میدارد.
▨
نیما یوشیج
یازطدهم اردیبهشت ماه ۱۳۲۷
28 Sept 2025
نیما یوشیج | مردگان موت
▨ نام شعر: مردگان موت
▨ شاعر: نیما یوشیج
▨ با صدای: احمد کیایی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ـــــــــــــــــ
مردگان موت، با هم بزم برپا کرده میخندند
زنده پندارند خودشان را
استخوانها میدرخشد هر کجا پهلو به پهلو روی دندانها
دنده بر هر دنده بگرفتهست پیشی
چشم رفته، کاسهی سر کرده جای چشمها خالی.
چند دیوار شکسته
مردگان موت میخندند، آنها راست حالی.
میکشد انگشت بیجانشان
در جهان زندگان هر دم خیالی
بوی میآید هیس
هیس از آنجا خاسته یک مرده به پا
به سرودی که سرود است
سرد و نفرتزای برکردهست آوا.
مردهای برخاسته
نام دیگر مردهی مشهور میدارد.
مردهای یک زنده را با چشمهای باز
از ره در دور میدارد.
پنجرهام را ببند ای زن!
شیشهها را گِل فروکش!
منظر این جنب و جوش موت را در پیش چشم من به هم زن!
من نمیخواهم کسم بیند،
یا ببینم کس.
در تمنای نگاه بیسوالم
و ردیف رنجهای بیشمار من،
دردهای استخوانم بس.
مردگان موت با هم شاد میخندد
با عصیر غارت خود
در جهان زندگانی
میکنند آیا جدا، از زندگی زندگان، یک زندگانی نهانی؟
در فتیله روغنی نیست.
سقف دارد میشکافد.
هست با هر مردهای، خشخش
هیس! تکان از جا مبادا!
پنجرهام را به زیر گل فروکش!
▨
نیما یوشیج
هشتم آذر ماه ۱۳۲۳
24 Aug 2025
نیما یوشیج | لکهدارِ صبح
▨ نام شعر: لکه دار صبح
▨ شاعر: نیما یوشیج
▨ با صدای: احمد کیایی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ـــــــــــــــــ
چشم بودم بررحیلِ صبحِ روشن
با نوای این سحرخوان شادمان من نیز میخواندم به گلشن
در نهانی جایِ این وادی
بر پریدنهای رنگِ این ستاره
بود هر وقتم نظاره
کاروان فکرهای دور دور این جهان بودم
راههای هولناکِ شببریده
تا پس دیوارِ شهرِ صبح اکنون دررسیده
بر سر خاکسترم ره بود
وین سخن را دمبهدم گویا
«میرسد صبح طلایی
میرمند این تیرهرویان
پس به پایانِ جدایی
چشم میبندم به روشنهای دیگر سان»
آمد از ره این زمان آن صبح
لیک افسوس!
گرچه از خنده شکفته
زیر دندانش ز چرکین شبی تیره نهفته
مینماید لکهداری روی خاکستر سواری
میدمد بر صورت خاکی
همردیف نابکاری.
لکهدارِ صبح با روی سفیدش روبروی من
مینشیند خنده بر لب
میپراند تیرهای طعنهٔ خود را به سوی من
آه! این صبحِ سراسیمه
از رهِ دهشتفزای این بیابانها رسیده
تا بدین جانب عبث با سر دویده
از سفیداب رخِ زردش زدوده
رنگ گلگونتر
پس به زرد چرکآلود
مینماید پیش چشم من
نه چنان که در دگر جا.
▨
نیما یوشیج
دهم شهریور ماه ۱۳۲۰
یوش
Host of نیما یوشیج?
Claim your podcast to manage its listing and keep your show details accurate.
Pod Engine is an independent podcast discovery and analytics service and is not affiliated with or endorsed by this podcast. Artwork and show content belong to their owners. Full legal notice.
