Βιβλιοαναγνώσεις

About Βιβλιοαναγνώσεις

Ερασιτεχνική ανάγνωση - αφήγηση λογοτεχνικών έργων φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Όλα τα έργα είτε είναι ελεύθερα πνευματικών δικαιωμάτων (public domain), οπότε και αναφέρεται η πηγή στην περιγραφή τους, είτε έχει δοθεί άδεια από το συγγραφέα ή τον εκδοτικό οίκο για την ηχογράφηση και δημόσια ανάρτησή τους. Οι ηχογραφήσεις είναι ερασιτεχνικές, αποτελούν χόμπι, δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα και δεν αποκομίζω το παραμικρό όφελος, χρηματικό ή άλλο. Λίστα έργων: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1XJt0UO168hh4F67BO1ntSeW8W-X_eCW7KbadqAg5zGc email: grkalogiannis@gmail.com

Publisher

Γρηγόριος Καλογιάννης

Category

arts

Language

el

Explicit

No

First episode

21 Apr 2024

Latest episode

7 Nov 2026

Latest episodes

266 episodes in the feed.

1. 

   7 Nov 2026

   Το Μαύρο Φιλί - Ρόμπερτ Μπλοκ - Χένρι Κάτνερ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

   Τίτλος πρωτότυπου: Robert Bloch - Henry Kuttner "The Black Kiss" (1937) Η συνεργασία των Robert Bloch και Henry Kuttner στο «The Black Kiss» (1937) αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα της μεταβατικής περιόδου του αμερικανικού «παράξενου» φανταστικού, όπου η επιρροή του H. P. Lovecraft διασταυρώνεται με πιο ψυχολογικές και σωματικές ανησυχίες. Το διήγημα πρωτοδημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιουνίου 1937 του Weird Tales (τόμος 29, νούμερο 6), σε μια εποχή που ο Kuttner μόλις είχε αρχίσει να δημοσιεύει τις πρώτες του ιστορίες στο περιοδικό και ο Bloch ήταν ήδη ένας αναγνωρισμένος, αν και νεαρός, συνεργάτης του Lovecraft. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Bloch, ο Kuttner του έστειλε μια απορριφθείσα ιστορία και του ζήτησε να τη διασκευάσει ως συνεργασία· ο Bloch ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της γραφής και της αναθεώρησης, και αργότερα, σε επανεκδόσεις, ο Kuttner ζήτησε να αφαιρεθεί το όνομά του από το byline, θεωρώντας δίκαιο να φέρει ο Bloch την αποκλειστική πατρότητα. Πράγματι, το διήγημα επανεκδόθηκε το 1945 στη βρετανική συλλογή Sea-Kissed (με νέο τίτλο) και σε άλλες ανθολογίες, όπως το Avon Fantasy Reader το 1951, όπου εμφανίζεται μόνο με το όνομα του Bloch. Η κριτική πρόσληψη του έργου το τοποθετεί συχνά δίπλα στο «The Shadow Over Innsmouth» του Lovecraft, και δικαίως: πρόκειται για ένα κείμενο «υδάτινου τρόμου» που αξιοποιεί το μοτίβο της απειλής από τα βάθη της θάλασσας, αλλά το μετατοπίζει από τη φυλετική και βιολογική φρίκη του Lovecraft σε ένα πιο σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο. Ο Bloch, ο οποίος είχε ήδη δείξει ενδιαφέρον για τη μεταφορά συνείδησης και την κατάλυση της ταυτότητας σε έργα όπως «The Eyes of the Mummy», εδώ χρησιμοποιεί το θαλάσσιο πλάσμα όχι απλώς ως τέρας, αλλά ως οργανισμό που επιθυμεί να βιώσει την ανθρώπινη ύπαρξη, διεισδύοντας στο σώμα και στη σεξουαλικότητα του θύματος. Το φιλί του πλάσματος λειτουργεί ως σημείο μετάβασης: δεν είναι απλώς μια πράξη βίας, αλλά μια διείσδυση που ανατρέπει τα όρια του εαυτού και του φύλου, προκαλώντας μια αίσθηση αηδίας και γοητείας ταυτόχρονα. Ορισμένοι κριτικοί διαβάζουν το διήγημα ως άσκηση πάνω στους ανδρικούς φόβους για τη σεξουαλικότητα και για τις γυναίκες: η γοητευτική σειρήνα που αποδεικνύεται αρπακτικό, το φιλί που οδηγεί στον θάνατο, και η «θηλυκή» θάλασσα που καταβροχθίζει τον αρσενικό πρωταγωνιστή, συνθέτουν ένα σύνολο ανησυχιών για την απώλεια ελέγχου και τη σωματική ακεραιότητα. Ταυτόχρονα, η παρουσία του Μάικλ Λι (του χαρακτήρα-ερευνητή του αποκρυφισμού του Kuttner) δίνει στο κείμενο μια αίσθηση συνέχειας με το είδος της «occult detective fiction», αλλά ο ρόλος του είναι περιορισμένος, λειτουργώντας περισσότερο ως αφηγηματικός μηχανισμός παρά ως ενεργός ήρωας. Υφολογικά, το «The Black Kiss» κινείται ανάμεσα στην ατμόσφαιρα του Weird Tales και σε μια πρώιμη ψυχολογική ενδοσκόπηση: οι περιγραφές των ονείρων είναι φορτισμένες με μια αίσθηση αρρώστιας και καταναγκασμού, ενώ η αποκάλυψη της αλήθειας δεν οδηγεί σε κάθαρση, αλλά σε μια παγίδα ταυτότητας. Η γραφή είναι οικονομική, χωρίς τις εκτενείς τελετουργικές περιγραφές του Lovecraft, και επικεντρώνεται στη σταδιακή απώλεια του εαυτού. Η σκηνή της τελικής σύγκρουσης, όπου το ανθρώπινο σώμα και το πλάσμα αλληλοσκοτώνονται, αποτελεί μια πρώιμη εκδοχή του μοτίβου της «διπλής ταυτότητας» που θα κορυφωθεί αργότερα στο Psycho του Bloch. Έτσι, το διήγημα δεν είναι απλώς μια ακόμη λάβκραφτική απομίμηση, αλλά ένα σημαντικό σκαλί στην εξέλιξη του Bloch προς μια πιο εσωτερική, σωματική και ψυχολογική φρίκη, και μια απόδειξη της ικανότητας του Kuttner να προσαρμόζει τις ιδέες του στις απαιτήσεις της συνεργασίας. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/76435 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η παρούσα ηχογράφηση διατίθεται δωρεάν. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδιανομή και ενσωμάτωση υπό την άδεια CC BY-NC 4.0: Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση.

2. 

   4 Nov 2026

   Ένας Ταξιδιώτης στο Χρόνο - Ώγκαστ Ντέρλεθ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

   Τίτλος πρωτότυπου: August Derleth "A Traveler in Time" (1953) Ο August Derleth (1909–1971) υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς Αμερικανούς συγγραφείς του φανταστικού και βασικός εκδότης του Arkham House, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάσωση και διάδοση του έργου του H. P. Lovecraft. Το «A Traveler in Time» είναι διήγημα που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1953 στο περιοδικό Orbit και ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού της εποχής του pulp, μακριά από τον μύθο του Cthulhu. Η εκδοτική του πορεία είναι χαρακτηριστική των διηγημάτων του Derleth: πρώτη εμφάνιση σε περιοδικό, στη συνέχεια ένταξη σε συλλογές και ανθολογίες, χωρίς να αποκτήσει την κεντρική θέση άλλων έργων του. Η αξία του κειμένου δεν βρίσκεται στην πρωτοτυπία της επιστημονικοφανταστικής ιδέας ούτε στην τεχνολογική της τεκμηρίωση. Ο Derleth χρησιμοποιεί το ταξίδι στον χρόνο ως ηθικό και υπαρξιακό όχημα, όχι ως άσκηση καθαρής επιστημονικής φαντασίας. Το ενδιαφέρον του στρέφεται στη σχέση του ανθρώπου με το παρελθόν, στη νοσταλγία, στην απώλεια και στην αδυναμία να κατανοήσουμε πλήρως τον χρόνο ως βίωμα. Το παρελθόν δεν παρουσιάζεται ως εξωτικό καταφύγιο, αλλά ως καθρέφτης που αποκαλύπτει τα όρια της ανθρώπινης γνώσης και της ηθικής μας ευθύνης. Υφολογικά, το διήγημα κινείται ανάμεσα στην αμεσότητα του περιοδικού φανταστικού και σε έναν ελεγειακό, σχεδόν ηθικολογικό τόνο. Η αφήγηση είναι λιτή, με έμφαση στην ατμόσφαιρα και στην εσωτερική αντίφαση παρά στα γεγονότα. Ο Derleth, ως συγγραφέας με έντονο ενδιαφέρον για την τοπική ιστορία και την παράδοση, αντιμετωπίζει τον χρόνο με σεβασμό και δέος· η γνώση του παρελθόντος δεν απελευθερώνει απαραίτητα, αλλά μπορεί να παγιδεύσει. Η ένταση προκύπτει από τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία για επιστροφή και στην αναπόφευκτη απώλεια. Οι χαρακτήρες είναι λειτουργικοί, σκιαγραφημένοι όσο χρειάζεται για να υπηρετήσουν το κεντρικό φιλοσοφικό ερώτημα· το βάρος πέφτει στη διάθεση και στο συμπέρασμα. Το τέλος είναι λιτό, χωρίς μελοδραματική κορύφωση, και αφήνει στον αναγνώστη μια αίσθηση ματαιότητας αλλά και σεβασμού απέναντι στο ανεξήγητο. Έτσι, το «A Traveler in Time» διαβάζεται περισσότερο ως παραβολή για τη μνήμη και τα όρια της ανθρώπινης παρέμβασης στον χρόνο παρά ως ιστορία επιστημονικής φαντασίας με έμφαση στο παράδοξο. Η σημασία του είναι ενδεικτική της μεταβατικής φάσης της αμερικανικής ΕΦ της δεκαετίας του 1950, όταν οι συγγραφείς του φανταστικού δοκίμαζαν πιο στοχαστικές, ηθικά φορτισμένες χρήσεις των παλαιών μοτίβων. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/40953 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η παρούσα ηχογράφηση διατίθεται δωρεάν. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδιανομή και ενσωμάτωση υπό την άδεια CC BY-NC 4.0: Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση.

3. 

   1 Nov 2026

   Το Μοντέλο του Πίκμαν - Χ. Φ. Λάβκραφτ | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook

   Τίτλος πρωτότυπου: H. P. Lovecraft "Pickman's Model" (1926) Η ανάλυση του «Pickman’s Model» αποκαλύπτει ένα έργο που λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα, πολύ πέρα από μια απλή ιστορία φρίκης. Γραμμένο τον Σεπτέμβριο του 1926 και δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο τεύχος Οκτωβρίου 1927 του περιοδικού Weird Tales, το διήγημα αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην εξέλιξη της λαβκραφτικής σκέψης, συνδυάζοντας την αισθητική θεωρία με την προσωπική σάτιρα. Κεντρικό θέμα του έργου είναι η ίδια η φύση του τρόμου και η σχέση του με την τέχνη. Ο Πίκμαν δεν είναι ένας τυχαίος καλλιτέχνης· είναι η ενσάρκωση των απόψεων του Λάβκραφτ για το είδος, όπως αυτές είχαν διατυπωθεί στο δοκίμιό του «Supernatural Horror in Literature», πάνω στο οποίο εργαζόταν εκείνη την περίοδο. Μέσα από τις διακηρύξεις του Πίκμαν, το διήγημα υπερασπίζεται την ανάγκη για έναν ρεαλισμό του τρόμου, μια «επιστημονική» ακρίβεια στη απόδοση του τερατώδους, σε αντίθεση με τις αόριστες και ερασιτεχνικές απόπειρες που ο Λάβκραφτ περιφρονούσε. Ο Πίκμαν ζωγραφίζει αυτό που βλέπει, όχι αυτό που φαντάζεται, και αυτή η ακρίβεια είναι που καθιστά το έργο του τόσο ανατριχιαστικό. Ωστόσο, η ιστορία δεν είναι μόνο μια αισθητική πραγματεία. Πρόσφατες ερμηνείες την αναδεικνύουν ως μια «αιχμηρή και διασκεδαστική σάτιρα». Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, ο Πίκμαν και οι θεωρίες του αποτελούν ένα λογοτεχνικό καθρέφτη των δυσκολιών που αντιμετώπιζε ο ίδιος ο Λάβκραφτ με τον νέο εκδότη του Weird Tales, Φάρνσγουορθ Ράιτ. Ο Ράιτ είχε υποσχεθεί να απαγορεύσει τον «αηδιαστικό τρόμο», μια πολιτική που θα περιόριζε το έργο του Λάβκραφτ. Το διήγημα, λοιπόν, γελοιοποιεί τις αντιφάσεις αυτής της λογοκρισίας, παρουσιάζοντας έναν καλλιτέχνη του οποίου η «αηδιαστική» τέχνη είναι στην πραγματικότητα η πιο αληθινή. Η βαθύτερη τομή του διηγήματος, όμως, βρίσκεται στην αποκάλυψη ότι τα έργα του Πίκμαν δεν είναι προϊόν φαντασίας αλλά φωτογραφίες από τη ζωή. Αυτή η ανατροπή δεν λειτουργεί απλώς ως ανατριχιαστικό φινάλε· επαναπροσδιορίζει ολόκληρη την αφήγηση. Ο τρόμος δεν πηγάζει από το υπερφυσικό, αλλά από την συνειδητοποίηση ότι η «παράλογη» τέχνη είναι στην πραγματικότητα μια ακριβής απεικόνιση μιας κρυμμένης, αποκρουστικής πραγματικότητας που συνυπάρχει με τον κόσμο μας. Ο Πίκμαν δεν είναι ένας τρελός καλλιτέχνης· είναι ένας εξερευνητής που τόλμησε να δει αυτό που οι άλλοι αρνούνται. Αυτή η ιδέα της «αντίστροφης εξέλιξης» ή της «παρακμής» είναι επίσης κεντρική. Οι γκουλ που ζωγραφίζει ο Πίκμαν δεν είναι απλώς τέρατα· υποδηλώνουν μια βιολογική και πολιτισμική οπισθοδρόμηση, μια στενή σχέση μεταξύ του ανθρώπινου και του αρχαίου, του κτηνώδους. Η ιδέα ότι τα πλάσματα αυτά μπορεί να είναι πρόγονοι ή απόγονοι της ανθρωπότητας, ή ότι ανταλλάσσουν τα παιδιά τους με ανθρώπινα, εισάγει μια διάχυτη αίσθηση απειλής για την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα. Τέλος, η ίδια η αφηγηματική τεχνική είναι αξιοσημείωτη. Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής, ο Thurber, αφηγείται την ιστορία σε έναν φίλο του με έναν καθημερινό, γεμάτο αργκό τόνο, ασυνήθιστο για τον Λάβκραφτ. Αυτό προσδίδει στην ιστορία μια «άμεση αίσθηση» και ένα «συναισθηματικό τόξο που κορυφώνεται σε μια κατάσταση σχεδόν υστερίας». Η ψυχολογική απεικόνιση του Thurber, με το μετατραυματικό στρες και τη φοβία του, είναι πιο προσεγμένη από ό,τι σε άλλες ιστορίες του συγγραφέα, κάνοντάς τον έναν από τους πιο ανθρώπινους και αξιόπιστους αφηγητές του Λάβκραφτ. Έτσι, το «Pickman’s Model» λειτουργεί ταυτόχρονα ως θεωρητικό μανιφέστο, ως σάτιρα, ως ψυχολογικό πορτρέτο και ως μια από τις πιο εύστοχες διατυπώσεις του κοσμικού τρόμου του Λάβκραφτ, όπου η αληθινή φρίκη δεν είναι το άγνωστο, αλλά η ανακάλυψη ότι το γνωστό μας σύμπαν είναι πολύ πιο διεστραμμένο απ' ό,τι πιστεύαμε. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://www.gutenberg.org/ebooks/79401 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η παρούσα ηχογράφηση διατίθεται δωρεάν. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδιανομή και ενσωμάτωση υπό την άδεια CC BY-NC 4.0: Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση.

Reach and audience

Public platform figures. Ratings count people who left a rating, not total listeners.

Spotify

5.0 / 5

52 ratings

Contact Βιβλιοαναγνώσεις

Guest appearances

Books guests

Based on episode analysis; this does not confirm that the show is currently accepting guests.

Shows with a similar audience

• 

  Χρονοκάψουλα

• 

  Βελανίδια κανείς;

• 

  Άκου την επιστήμη

• 

  Ιστορία μιας πόλης

• 

  Αληθινά εγκλήματα

• 

  Archaeostoryteller, με τον Θόδωρο Παπακώστα

Questions about Βιβλιοαναγνώσεις