İnsan olma deneyimini yaşarken kafama takılan soruların peşine düşüyorum.
Bazen bir duygudan, bazen bir hatıradan, bazen de hayatın tam ortasında karşıma çıkan küçücük bir andan yola çıkıyorum.
Cevapları bildiğim için değil; düşündüklerimi, hissettiklerimi ve yol boyunca kendimde bulduklarımı paylaşmak için…
Ben bi’ anlatacağım.
Kalbin duysun.
Ya geçmiş, bugün ve gelecek sandığımız kadar birbirinden ayrı değilse?
Zaman olayları ayırıyor; zihnimizse onları aynı anda yaşatabiliyor. Bir an çocukluğumuza dönüyor, bir an henüz gelmemiş bir geleceğin korkusuyla yüzleşiyoruz.
Peki ya zaman sandığımız gibi akıp gitmiyorsa? Ya geçmiş değişmiyor, ama geleceğimiz onun anlamını değiştiriyorsa?
Einstein’dan blok evrene, bir apartmanın katlarından kuşluk vaktine uzanan bu bölümde, zamanın tanımından çok, içindeki yerimizi sorguluyoruz.
Belki de mesele zamanın geçmesi değil; hangi anın bizi değiştireceğine karar vermek.
2 Nov 2026
Ateşi yeni buldum!
Kumaşı kendimden ağır beklenti ceketlerimi eskiciye verdim.Üç mandala.
Gözyaşımla ıslanan ne varsa ipe serdim.Bol gelen fedakârlık gömleğimi, her şeye yetişeceğim diye sırtıma geçirdiğim pelerinimi…
Biraz kurusunlar.Ben biraz hafifleyeyim.
Çünkü bazı yükleri bırakınca elin boş kalmıyor.İki elin de sana kalıyor.
Ateşi yeni buldum.
26 Oct 2026
Oynat bakalım
Mükemmeliyetçilik sandığımız şeyin bir kısmı aslında “sarbaşacılık” olabilir mi?
Bir şey yaptın, beğenmedin. Bir karar verdin, içine sinmedi. Geçmişteki kendine bugünkü aklınla baktın: “Daha iyisini yapabilirdin.”
Sar başa.
Daha iyisini yapmaya çalışırken hiçbir şeyin “iyi” olmasına izin vermediğimiz bu hâle ben “sarbaşacılık” diyorum.
Çünkü bazen düzeltmeye çalıştığımız yalnızca yaptığımız şey değil, kendimiziz. “Bu daha iyi olabilirdi” derken fark etmeden “Ben daha iyi olmalıydım” demeye başlıyoruz.
Peki geçmişteki sahneleri düzeltmeye çalışırken filmin geri kalanını ne zaman izleyeceğiz?
Zaman başa sarmıyor; ileri sarıyor.
Bu bölümde kumandanın bir tuşunu bozuyoruz:
Sar başa yok.
Oynat bakalım.
19 Oct 2026
Tanrıların Sakladığı Yer
Tanrıların Sakladığı Yer
Bir hikâyeye göre tanrılar, mutluluğu insanlardan saklamak istemiş.
En yüksek dağın tepesini düşünmüşler.
Okyanusun en dibini…
Gökyüzünün ötesini…
Ama insanın bir gün hepsine ulaşacağını anlamışlar.
Sonunda mutluluğu, insanın bakmayı en son akıl edeceği yere saklamışlar:
Kendi içine.
Peki biz mutluluğu nerede arıyoruz?
Bir sonraki hedefte, bir başkasında, daha fazlasında, “bir gün”de…
Belki de mutluluk sandığımız kadar uzakta değil.
Belki sadece yanlış yere bakıyoruz.
11 Oct 2026
İçimde Küresel Isınma Var
Bir yıldız bile öldüğünde geride bir şeyler bırakıyorsa, bizim yaşadıklarımız nereye gidiyor?
Eski aşklar, kırgınlıklar, kayıplar… Hangisi gerçekten bitti, hangisi içimizde başka bir şeye dönüştü?
Bu bölümde biraz kendi çöplerimizi karıştırıyor, sevgiyi, sabrı ve umudu nerelerde tükettiğimize bakıyoruz.
Çünkü bazen kaynaklar tükeniyor, mevsimler şaşıyor ve insan fark ediyor:
İçimde küresel ısınma var!
5 Oct 2026
O Elmayı Ben Nereden Buldum?
O Elmayı Ben Nereden Buldum?
Gerçek dediğimiz şey, gerçekten ne kadar gerçek?
Ayağına takılan bir taş, damağındaki bir tat, aynı anda dinlediğimiz bir şarkı… Aynı dünyada yaşadığımızı düşünüyoruz ama acaba ne kadarını aynı görüyor, aynı hissediyor, aynı hatırlıyoruz?
Çocukluğumdan beri Âdem’le Havva’nın hikâyesinde kırmızı bir elma olduğundan emindim. Sonra fark ettim: Anlatıda elma yok.
Peki ben o elmayı nereden buldum?
Bu bölümde bir taştan başlayıp algıya, hafızaya, zamana, kendimize ve “gerçek” dediğimiz şeye uzanan soruların peşine düşüyorum.
Belki de bazen tek bir soru, bildiğimizden bu kadar emin olduğumuz şeylere yeniden bakmamıza yeter.
27 Sept 2026
NASILSIN?
“Nasılsın?”
“İyiyim.”
Bazen bütün söyleyebildiğimiz bu. Çünkü anlatırsak ağlayacağız. Çünkü nereden başlayacağımızı bilmiyoruz. Çünkü soran kişinin cevabı duymaya vakti var mı, emin değiliz.
Oysa biri geçip gitmese… Gözlerimize bakıp bir kez daha sorsa: “Gerçekten nasılsın?”
Bu bölüm, o ikinci sorunun açtığı yer hakkında. Bazen hiçbir şeyi çözmeden de birinin yükünü biraz hafifletebiliriz.
Sen yine de bir sor. Ben kötüysem bile iyi olurum.
21 Sept 2026
Ağzımdan Çıkanı Kulağım Duyuyor
Pardon da tabii ki…
Canım kendim!
Başkalarını incitmesin diye ağzımızdan çıkan sözlere dikkat ediyoruz. Peki ya o söz dönüp bizi incitiyorsa?
Ağzımdan çıkanı kulağım duyuyor.
Öyleyse bundan sonra kendim hakkında söylediklerime de dikkat edeceğim.
Çünkü başkalarının hangi yollardan geçtiğini ancak tahmin edebilirim. Ama kendi yürüdüğüm yolları biliyorum.
Nerede düştüğümü…İçim acırken nerede gülümsediğimi…Kimse görmeden kaç kez yeniden ayağa kalktığımı…
Doğduğum günden öldüğüm güne kadar benimle kalan biri var:
Ben.
Madem bu kadar uzun bir yol yürüyeceğiz birlikte, içimdeki ses neden benimle dost olmasın?
Canım kendim…Buradayım.Seninle gurur duyuyorum.
17 Sept 2026
Pireler Deve, Develer Pire
Pireyken deveye saygı göstermek kolay.
Asıl mesele, deveyken pireye nasıl davrandığın.
Çünkü insanın gerçek saygısı; kendinden güçlü olanın karşısında değil, gücünün yettiği insanın karşısında belli oluyor.
Bu bölüm, “Ben kızdım”, “Ben haklıyım”, “Nasıl olsa beni affeder” diyerek en ağır sözleri en yakınlarına söyleyenlere…
Bir de o sözleri yıllarca içinde taşıyanlara.
17 Sept 2026
Mışıl Mışıl
Seksen yıllık bir ömrün yirmi altı yılından fazlasını uykuda geçiriyoruz.
Ama her gece içine düştüğümüz bu hâl hakkında ne kadar az şey biliyoruz…
Ben yıllarca derin uyuyamadım. Meğer kulağım kapılarda, elim hayatın kontrolündeymiş. Şimdiyse mışıl mışıl uyuyorum. Belki uykuyu değil, teslim olmayı öğrendim.
Hypnos ile Thanatos’tan Zümer Suresi’ne, tasavvuftan bilincin bilinmezliğine…
Her gece uyuyoruz.
Peki gerçekten ne zaman uyanıyoruz?
16 Sept 2026
Zarlar Atılsın
Zar hâlâ elindeyken her şey mümkün.
İstediğin sayı da gelebilir…Hiç istemediğin de.
Ama oyun, zarı bıraktığın anda başlar.
“Zarlar atıldı.” bir son gibi.“Zar atılsın.” ise bir başlangıç.
Çünkü hayatımızdaki büyük kararlar belki de bir anda verilmez.Attığımız, ertelediğimiz, cesaret ettiğimiz ya da edemediğimiz bütün küçük adımlar bizi yavaş yavaş kendi Rubicon’umuza getirir.
Ve bir gün, tam o kıyıda dururuz.
Peki seni durduran gerçekten ne?
Karşındaki nehir mi?Yoksa hâlâ elinde tuttuğun o zar mı?
Belki hayat senden sonucu bilmeni değil…
Sadece elini açmanı bekliyordur.
Zar atılsın.
16 Sept 2026
Kimsesizliğimin Kimsesi
Gecenin bir yarısı…
Saat üç.Belki beş.Belki de günün tam ortası…
Etrafında bir sürü insan varken bile kendini kimsesiz hissettiğin oldu mu?
İnsan insana lazım.Birinin yanında olmak, birinin “kimsen” olması çok güzel.
Ama bütün varlığını bir başkasının kalbindeki yerine bağlamadan da sevebilir misin?
Çünkü herkes uyuduğunda…Elini uzattığında hiçbir ele değmediğinde…
Sen varsın.
İnsan kendi yurdu.Kendi dostu.Kendi yol arkadaşı.Kendi kimsesi.
Kimsesizliğimin kimsesi…
Canım kendim.
16 Sept 2026
Direksiyonda Kim Var?
Bir insanın araba kullanma şekli karakteri hakkında bir şeyler anlatır mı?
Sabrımız, öfkemiz, kontrol ihtiyacımız, kurallarla ve başkalarının hakkıyla ilişkimiz… Belki de direksiyon başında verdiğimiz küçücük kararlar bizi sandığımızdan daha çok ele veriyor.
Bir dahaki sefere yola bakarken biraz da kendine bak.
Sahi, sen arabayı nasıl kullanıyorsun?
Ve direksiyonda kim var?
16 Sept 2026
Bir, İki, Üç… Tıp!
Çocukken biri üçe kadar sayar, hepimiz susardık.
Büyüdük.
Artık kimse saymıyor.
Ama biz hâlâ susuyoruz.
Bazen kırılmamak, bazen kaybetmemek, bazen de düzen bozulmasın diye… Kimi susuş bizi içimizden eksiltiyor; kimi ise bütün o gürültünün arasından kendi sesimizi ilk kez duymamızı sağlıyor.
Bu bölümde “tıp”tan körebeye, saklambaçtan sekseğe; çocukluğun oyunlarından yetişkinliğin sessizliklerine uzanıyorum.
Çünkü çocukken yalnızca bir oyun olan susmak, büyüdüğümüzde hakkımızda çok şey anlatıyor.
Şimdi cevap verme.
Sadece düşün:
Sen nelere susuyorsun?
Bir, iki, üç…
Tıp.
16 Sept 2026
Anavatanım Neresi?
Pasaportunda yazan yeri sormuyorum.
Düştüğünde kaldırılacağını, yanlış yaptığında gözden çıkarılmayacağını, ne olursa olsun sevileceğini bildiğin yeri soruyorum.
İnsan ilk haritasını çocukluğunda çiziyor. Güvenmeyi, sevilmeyi, ait olmayı; hatta korkmayı bile orada öğreniyor. Sonra büyüyor, köklerini başka topraklara dikiyor ama ilk toprağından aldıklarını görünmez bir çeyiz sandığında yanında taşımaya devam ediyor.
Bu bölümde çocukluğumuzun bize bıraktığı mirasa, başladığımız yerle vardığımız yer arasındaki mesafeye ve çocuklarımıza nasıl bir ana vatan olduğumuza bakıyorum.
Çünkü başladığın yer verilendir.
Vardığın yer, kazandığın.
Peki senin anavatanın neresi?
16 Sept 2026
Kendinle Arkadaş Olur muydun?
Bir insanı tanımak için ona sorular sorarız.
Kendimizi tanıdığımızdan ise nedense eminiz.
Oysa Johari Penceresi, kendimizde bildiğimiz, sakladığımız, göremediğimiz ve henüz keşfetmediğimiz taraflarımız olduğunu söylüyor.
Bu kez o pencereden dışarıya değil, kendimize bakalım mı?
Başkalarının sende görüp senin göremediğin ne var? Herkesten sakladığın hangi yanını kendinden de saklıyorsun? Peki ya içinde, henüz senin bile tanışmadığın kimler var?
Çünkü biriyle arkadaş olmanın ilk şartı onu tanımaksa…
Kendini ne kadar tanıyorsun?
Ve gerçekten…
Kendinle arkadaş olur muydun?
16 Sept 2026
Ya Konuşan Sen Değilsen?
Kendi sesin sandığın şey gerçekten sana mı ait?
Bazen bir karar verirken konuşan biz olmayız. Annemizin cümleleri, babamızın korkuları, toplumun doğruları yıllar içinde kendi sesimizmiş gibi içimizde yer eder.
Bu bölümde, içimizde yankılanan bütün o seslerin arasından kendimize ait olanı bulmanın mümkün olup olmadığını soruyorum.
Cevap verme.
Sadece düşün:
Ya konuşan sen değilsen?
16 Sept 2026
Ya çok geçse…?Ya Çok Geç Değilse?…
Bir hayal, yıllar sonra dönüp seni bıraktığın yerden bulabilir mi?
Beni buldu.
Bu ilk bölümde, neden bugün bu mikrofonun karşısında olduğumu anlatıyorum.
İçimde bitmeyen cümleleri, susturamadığım anlatma isteğini ve geç ya da değil, bir gün “Hiç denemedim,” dememek için nasıl cesaret ettiğimi…
Senin de içinde yıllardır “Bir gün…” diye beklettiğin bir şey varsa, bu bölüm biraz da senin.
Çünkü bazı hayaller gerçekleşmek için değil, bizi olmamız gereken yere getirmek için bekliyor olabilir.
Ya çok geçse?
Peki ya çok geç değilse?
Contact Ben Bi Anlatacağım…
Guest appearances
Does not typically book guests
Based on episode analysis; this does not confirm that the show is currently accepting guests.
Host of Ben Bi Anlatacağım…?
Claim your podcast to manage its listing and keep your show details accurate.
Pod Engine is an independent podcast discovery and analytics service and is not affiliated with or endorsed by this podcast. Artwork and show content belong to their owners. Full legal notice.
Explore this show Podcast research with Pod Engine
