Bieguny Ameryki Podcast

About Bieguny Ameryki Podcast

Witaj na oficjalnym kanale podcastu „Bieguny Ameryki” – miejsca, gdzie ścierają się idee, a różne spojrzenia na rzeczywistość kształtują pełniejszy obraz wydarzeń za oceanem! 🌎 📌 O czym rozmawiamy? Analizujemy najważniejsze wydarzenia ze świata amerykańskiej polityki i życia społecznego – od gorących debat w Kongresie, przez wybory i kampanie, po codzienne sprawy, które kształtują życie Amerykanów. 🎙 Kto prowadzi podcast? 🔹 Eliza Sarnacka-Mahoney – pisarka i dziennikarka, autorka książek o USA. 🔹 Jan Białostocki – dziennikarz radiowy. ✦ Różne bieguny. Jeden podcast. ✦

Publisher

Bieguny Ameryki Podcast

Category

news

Language

pl

Explicit

No

First episode

25 Mar 2025

Latest episode

7 Nov 2026

Latest episodes

81 episodes in the feed.

1. 

   7 Nov 2026

   Demokraci zaskoczyli, teraz wyzwaniem jest wspólny front i rozliczenie Trumpa

   W ostatnich wyborach połówkowych w USA niebieska fala zmieniła się w niebieskie tsunami. Czy to znaczy, że demokraci mają szansę na rekonkwistę? Na odbicie Ameryki zrąk trumpizmu i dowiezienie jej do horyzontu nowej, świetlanej przyszłości z dobrze prosperującą gospodarką, tańszą opieką medyczną oraz rozliczeniem Trumpa i jegootoczenia z korupcji? Chyba … że brzmi to jednak zbyt pięknie, by mogło być prawdziwe? O tym gdzie naprawdę znajduje się Ameryka po wyborach Eliza Sarnacka-Mahoney rozmawia w najnowszym odcinku podcastu Bieguny Ameryki zMarcinem Firlejem. Marcin Firlej to mieszkający w USA od prawie 20 lat amerykanista oraz dziennikarz, były korespondent Telewizji Polskiej w Waszyngtonie, a przede wszystkim gospodarz znanego i cenionego podcastu ‪@amerykadlazaawansowanych (https://www.youtube.com/@amerykadlazaawansowanych). Zwycięstwo demokratów było bez wątpienia historyczne i nie chodzi tylko o przejęcie przez nich kontroli nad obiema izbami Kongresu w Waszyngtonie. Także o wygrane w miejscach,które dotąd uchodziły za nietykalne bastiony konserwatystów. Przede wszystkim w Teksasie, który wysłał do Senatu James Talarico, ale również i w Kansas, skąddemokratyczny senator Adam Hamilton pojedzie na Kapitol po raz pierwszy od prawie stu lat oraz w Karolinie Południowej, gdzie schedę po zmarłym niedawno LindseyGrahamie przejmie nie jego siostra, faworytka namaszczona przez samego Donalda Trumpa, ale również demokratka. W chwili rozmowy nadal nierozstrzygnięty był bój między czarnoskórym demokratą Scottem Colomem a jego republikańską rywalką we Mississippi, ale sam fakt, że niebieskie tsunami trąciło i to w taki sposób stan,który po raz ostatni wybrał czarnoskórego kongresmana w prawie 150 lat temu, tylko potwierdza wyjątkowość i wagę tych wyborów. Odkąd pod koniec XX wieku utrwaliło się w amerykańskiej polityce, że o wynikach wyścigów prezydenckich decyduje garstka tzw. stanów wahających się, nie mieliśmy też jeszcze do czynienia z sytuacją, by niemal we wszystkich z nich: w Minesocie, Arizonie, Wisconsin, Michigan, Newadzie i Pensylwanii, demokraci wygrali obie izby swoich stanowych parlamentów. To atut, choć i obciążenie jednocześnie. Jeśli przez najbliższe dwa lata wyborcom tych stanów nie spodobają się demokratyczne rządy, może to przesądzić o losie demokratycznego kandydata lub kandydatki na prezydenta za dwa lata. Jeśli z kolei lokalni demokraci „dowiozą” – sprawią tym prezent całej demokratycznej Ameryce. To samo będzie się tyczyło demokratów z Południa. Ich sukces może dodatkowo oznaczać, że Południe dołączy do mapy stanów wahających się i też stanie się szczególnie ważne w wyborachprezydenckich. Jak jednak można było się spodziewać nie przestały nawet jeszcze strzelać korki od szampanów po demokratycznej stronie Ameryki gdy dostaliśmy pierwsze sygnały, że droga po sukcesu po sukcesie nie będzie prosta, a niektóre przeszkody rzucą sobie pod nogi sami demokraci. Jak bowiem przypomina Marcin Firlej demokraci to partia znana ztego, że potrafi roztrzaskać nawet to, co wydaje się być zrobione z żelaza. Po drugie to partia przyspawana do idei utrzymywania status quo i to tłumaczy dlaczego jej przywództwo nie pała przesadną chęcią do rozliczania Trumpa i jego otoczenia z korupcji. Twierdzi, że naród nie oczekuje od niej rewanżyzmu, lecz realnej pracy legislacyjnej. Stoi to w sprzeczności z postawą wielkiej rzeszy wyborców, którzy w ostatnich dniach przed wyborami większościowo wskazywali na korupcję jako najważniejszy, wyprzedzający nawet kwestię kosztów życia, problem wyborczy. Eliza jest tu nieco większą optymistką niż Marcin i ma nadzieję, że demokratom uda się znaleźć rozsądny balans. W czym oboje rozmówcy zgadzają się w 100%? Że trumpizm, mimo wszystko, nie odejdzie, bo w Ameryce wciąż nie brakuje wyborców MAGA, którzy oddali swoje głosy na kandydatów republikańskich, w tym tych wciąż całkowicie lojalnych wobec Trumpa i jego polityki.

2. 

   31 Oct 2026

   Pod egidą młodych konserwatyzm w USA może wyglądać jak socrealizm

   Choć zbliżające się wybory połówkowe w USA generują mnóstwo optymizmu i nadziei po demokratycznej stronie, równie głęboka jest świadomość, że trumpizm jako polityczna myśl i styl rządzenia może z nami zostać na dłużej. W najnowszym odcinku podcastu Eliza Sarnacka-Mahoney i Robert Walenciak przyglądają się życiu idei i czynnikom odpowiedzialnym zarówno za jej żywotność, jak i kruchość. W trumpizmie najlepsze jest to, co jest w nim najgorsze –brzmi obiegowa opinia tłumacząca w przewrotny sposób polityczną i społeczną siłę przyciągania ruchu MAGA. Rewolucja ludzi skupionych wokół lidera, który prowadzi ich na barykady walki przeciwko systemom i normom, nieważne że na drodze kolizji z prawem czy konstytucją. Cel uświęca środki, fake newsy pomagają w mobilizacji bazy, wynagradzanie lojalistów jest konieczne, by przypieczętować zwycięstwo. A nad tym wszystkim buńczucznie niesione na sztandarze hasło: „Atakuj pierwszy i nigdy nie przepraszaj” – ulubiona strategia walki Trumpa, która zbrutalizowała normy zachowania w przestrzeni publicznej. Rzesze Amerykanów przyjęły je jednak jako swoje, bo są to język i zachowanie ofiary, której wyczerpała się cierpliwość czekać na zmianę, podczas gdy apetyt na rewanż i zgnębienie postrzeganych wrogów i oprawców sięgnęło zenitu. Specyficzny „uwodziciel” Trump skutecznie sprzedał się do tego – i wciąż sprzedaje – Amerykanom jako „swój chłop”. Rozumiejący ich jak nikt nigdy przedtem, gotowy do działania i tylko żądający w zamian bezwzględnego uwielbienia i posłuszeństwa. Zgoda Amerykanów na takie reguły gry nie dowodzi siły Trumpa, ani geniuszu trumpizmu, a raczej słabości amerykańskiego społeczeństwa. Nie czekajmy tylko, że Amerykanie kiedykolwiek się do tego przyznają. Jakie są szanse na to, że wchodzimy w erę schyłku trumpizmu? Po pierwsze choć MAGA stało się tak silnym symbolem dzisiejszej amerykańskiej prawicy, nie jest to wciąż parasol rozciągnięty nad całą partią republikańską i można mieć nadzieję na to, że po odejściu Trumpa z Białego Domu do głosu znów dojdą inne frakcje. Warty przypomnienia jest fakt, że w republikańskich prawyborach 2024 Trump ścierał się z mocno krytykującymi go rywalami z partii, a co najmniej trójka spośród nich (Rubio, Cruz, Haley) prawdopodobnie zdecyduje się ponownie spróbować sił w wyścigu za dwa lata. Jeśli do tego okaże się, że w tegorocznych wyborach połówkowych republikańscy wyborcy większościowo powiedzą Trumpowi „stop”, amerykańska demokracja się obroni, a demokraci w ciągu najbliższych dwóch lat też mądrze rozegrają swoje karty, szanse na to, że płomień trumpizmu będzie dalej przygasał tylko wzrosną. Mało jest jednak powodów myśleć, że zgaśnie na dobre. Trumpizm to przecież także obietnica nieustającej rewolucji, a dzisiejszy świat z jego nieprzewidywalnością i chaosem, też nieustająco podtrzymuje u wielu ludzi płomień gniewu, dla którego rewolucja wydaje się najlepszym ujściem. Po drugie trumpizm dowozi szczególnie skutecznie w obszarach kulturowych i tożsamościowych. Możemy być pewni, że pozostanie popularnym narzędziem politycznej walki, w Ameryce na pewno. Co niepokoi najbardziej? Że Vance jest najpopularniejszym kandydatem na kolejnego prezydenta wśród najmłodszych republikańskich wyborców w USA. To grupa, która jednocześnie uprawia Nixon-maxxing, projekt wybielania 37. prezydenta, bo widzi w nim taką samą ofiarę systemu jak w Donaldzie Trumpie. Dla nich trumpizm to nie opcja. Trumpizm jako model polityki realizujący swoje cele z wykorzystaniem wszystkich możliwych narzędzi – łącznie ze służbami państwowymi – to konieczność. Ameryka przetrwała skandal Watergate, bo choć zawiedli ludzie, nie zawiodło państwo. Zadziałały mechanizmy jego kontroli i prawa. Czy da radę odeprzeć falę zmutowanego i potencjalnie jeszcze bardziej niebezpiecznego trumpizmu, jaki drzemie w umysłach jej najmłodszego pokolenia?

3. 

   24 Oct 2026

   Przedwyborczo: Republikanie znów straszą imigrantami, Demokraci unikają tematu.

   W ostatnich dniach przed wyborami jak bumerang powrócił temat imigrantów-ulubiona opowieść Donalda Trumpa o ludziach, których nie lubi najbardziej. Ta październikowa niespodzianka jest jednak specyficzna – przyszła w formie ostatnich zamieszek we Francji. W najnowszym odcinku podcastu Bieguny Ameryki Eliza Sarnacka-Mahoney i Robert Walenciak rozmawiają o tym, dlaczego ta „niespodzianka” jest takim świetnym prezentem dla Republikanów i przed czym przestrzega Demokratów. Choć ostatnie zamieszki do Francji detonowały jako bomba na tle nierówności klasowych, w Ameryce portretowane są jako skutki nieodpowiedzialnej polityki imigracyjnej, za którą Francuzi właśnie dostali gorzki rachunek. Jeśli przekażecie władzę Demokratom, możecie być pewni: oni znów otworzą na oścież granice, wpuszczą do kraju hordy agresywnych, roszczeniowych imigrantów i nasze ulice też zapłoną jak ulice Paryża i Limonge. Taki przekaz, mimo protestów samego Emmanuela Macrona, wyszedł z ust Donalda Trumpa i w takiej formie rozlał się po kampaniach republikańskich kandydatów, którzy w ostatnich dniach przed wyborami walczą o przysłowiowe życie. Czy strategia ma szanse na powodzenie? Coś na niej ugrać można na pewno, bo to wyborcy niezależni przesądzą o wyniku wyborów, a ci, jak wiemy, potrafią zwlekać z podjęciem decyzji do samego końca. Po drugie, choć wojny kulturowe zeszły w tych wyborach na plan dalszy, Donald Trump i świta chrześcijańskich nacjonalistów, którymi otoczył się w Białym Domu nie ustają w wysiłkach, by udowodnić Amerykanom, że gościnność wobec imigrantów, w tych także tych legalnych, a nawet już naturalizowanych, jest skrajną naiwnością. Trump właśnie wszczął kolejne dochodzenie przeciwko Ilhan Omar, naturalizowanej Somalijce i kongreswoman z Minnesoty, a także jednej ze swoich największych krytyczek na Kapitolu. Oskarża ją o fałszerstwa podczas procesu naturalizacji i oszustwa podatkowe. Nieważne, że dokładnie to samo dochodzenie Departament Sprawiedliwości przeprowadził na jego zlecenia już w r. 2019, po czym je zarzucił, gdyż nie znaleziono u Omar żadnych dowodów przestępstwa. Nie jednak można wykluczyć, że tym razem konkluzja śledczych będzie inna. Obecny Departament Sprawiedliwości, obsadzony lojalistami, funkcjonuje przecież niczym prywatna kancelaria prawna prezydenta. Postawienie naturalizowanej, urzędującej polityczki w stan oskarżenia byłoby bez precedensu, ale byłoby też wstrząsem, który przede wszystkim uderzyłby w partię demokratyczną. Demokraci jeszcze mają czas, choć jest go coraz mniej, by odbić piłeczkę i też odnieść się do zamieszek we Francji. Powinni piętnować Republikanów za fałszowanie genezy tych protestów, łączyć je za to z konfliktem klasowym i kryzysem kosztów życia, który jest wykładnikiem tego konfliktu, a dotyczy dziś większości rozwiniętego świata. Sprawa jest tym bardziej pilna, że wciąż przecież nie odrobili lekcji na temat imigracji i pozostają partią kojarzoną z kryzysem migracyjnym, który zatopił prezydenturę Bidena. Demokratyczni kandydaci w tegorocznych wyborach skupiają uwagę niemal wyłącznie na kontrowersyjnych działaniach policji ICE i mówią o potrzebie jej zreformowania. Do zrobienia, nim nie będzie za późno, jest dużo więcej.

Reach and audience

Public platform figures. Ratings count people who left a rating, not total listeners.

Spotify

5.0 / 5

9 ratings