Fantasyfans

About Fantasyfans

Fantasyfans is de Nederlandstalige podcast voor liefhebbers van fantasy, boeken en verhalen. Presentator Roderick Vonhögen ontmoet schrijvers, illustratoren, cosplayers, kunstenaars en andere makers uit de Nederlandse en Vlaamse fantasywereld. Ontdek nieuwe fantasyboeken en auteurs, luister naar de verhalen achter bijzondere werelden en personages en maak kennis met de creativiteit van cosplayers, tekenaars en andere makers. Ook bezoeken we fantasyfestivals zoals Castlefest en Elfia, waar fantasy fans, schrijvers en makers samenkomen. Of je nu graag fantasy leest, zelf verhalen schrijft, aan cosplay doet of gewoon nieuwsgierig bent naar de mensen achter het genre, Fantasyfans laat je kennismaken met wat er allemaal leeft in de fantasywereld. Nieuwe interviews en verhalen verschijnen regelmatig. fatherroderick.substack.com (https://fatherroderick.substack.com/s/fantasyfans?utm_medium=podcast)

Publisher

De plek voor fans van fantasy, sciencefiction en andere fictie.

Category

arts · leisure

Language

nl

Explicit

No

First episode

5 Aug 2026

Latest episode

8 Nov 2026

Latest episodes

30 episodes in the feed.

1. 

   8 Nov 2026

   Fantastic Reads 2026 - Deel 1

   Het is kwart voor negen op zondagochtend en ik sta te blauwbekken voor de gesloten deuren van de LocHal in Tilburg. Naast me staat een klein groepje boekenliefhebbers dat uit alle hoeken van Nederland is gekomen. Sommigen zijn al om zes uur opgestaan, anderen hebben enorme bekers koffie meegenomen. En allemaal wachten we op hetzelfde moment: de opening van Fantastic Reads. Een van de bezoekers is Lucy van Lucy’s Cozy Hoekje, die helemaal uit Amsterdam is gekomen om verslag te doen voor haar YouTube-kanaal (https://www.youtube.com/@lucyscozyhoekje). Anderen zijn hier al voor de vierde keer. Een aantal bezoekers kent elkaar van de AnderWereld-community (https://www.anderwereld-magie.nl/anderwereld-community/) op Facebook en Whatsapp en kijkt ernaar uit om online vrienden eindelijk weer eens in het echt te ontmoeten. En er is nog een goede reden om vroeg te komen. De eerste tweehonderd bezoekers krijgen namelijk een goodiebag, en volgens de verhalen zitten daar soms zelfs complete boeken in. Als de deuren eindelijk opengaan, begrijp ik meteen waarom mensen zo vroeg in de rij zijn gaan staan. Een boekenparadijs in een oude locomotiefwerkplaats De LocHal is een indrukwekkende plek voor een boekenbeurs. Waar vroeger locomotieven werden onderhouden, vind je nu een enorme bibliotheek met meerdere verdiepingen, hoge plafonds en een bijzondere industriële uitstraling. Vandaag staan overal tafels vol fantasyboeken, sciencefictionromans, illustraties en accessoires voor lezers. Auteurs zijn nog druk bezig hun stands in te richten en de eerste bezoekers zoeken hun weg tussen de boeken. Bij de ingang spreek ik Nine Vogel-Ketel, die samen met haar man Sebastiaan Vogel de bekende fantasyboekenwinkel en webshop AnderWereld runt. Inmiddels organiseren ze Fantastic Reads voor de vierde keer. Nine vertelt me dat het oorspronkelijke idee voor de boekenbeurs al vóór corona ontstond. Destijds hadden ze een evenement in Leeuwarden voorbereid, maar drie weken voor de geplande opening gooide de pandemie roet in het eten. Inmiddels heeft Fantastic Reads een vaste plek gevonden in Tilburg. De belangstelling blijft groeien en bezoekers komen zelfs vanuit Friesland naar de LocHal. Nine is zichtbaar blij met de enthousiaste reacties en de hechte gemeenschap die rond het evenement is ontstaan. Even later komt de rij in beweging. De goodiebags worden uitgedeeld en ik krijg er zelf ook eentje in handen. Er zitten meerdere boeken in, waaronder De Alziener, een kerstverhaal. Om me heen zie ik blije gezichten en worden meteen de eerste selfies gemaakt. Maar de beurs is nog maar net begonnen. Nieuwe boeken en vertrouwde gezichten Tijdens mijn eerste rondje kom ik al snel een heleboel bekende auteurs tegen. Emmy van Ruijven (https://zonenmaan.net/) vertelt me over haar fantasyverhalen voor jongeren, waarin hekserij, mythologie en superhelden een rol spelen. In haar boek Super Nerd ontdekt een meisje dat ze werkelijk superkrachten heeft. Maar superheld zijn blijkt een stuk minder eenvoudig en vooral een stuk enger dan ze zich altijd had voorgesteld. Even verderop ontmoet ik Cathinca van Sprundel (https://www.cathincavansprundel.nl/), die een bijzonder voorproefje heeft meegenomen: Een ridder zo groen, een winters fantasyverhaal geïnspireerd op de middeleeuwse legende van Gawain en de Groene Ridder. Het boek verschijnt pas in december, maar bezoekers van Fantastic Reads kunnen er nu al kennis mee maken. Bij de grote stand van Zilverspoor en Zilverbron (https://zilverspoor.com/) staat een indrukwekkende verzameling auteurs op een paar vierkante meter. Kim ten Tusscher (https://www.kimtentusscher.com/nl/) viert er zelfs haar 47e verjaardag. Haar nieuwste boek heeft wat vertraging opgelopen. Ze vertelt dat ze nog worstelt met de manier waarop een van haar personages de wereld ervaart. Ze weet dat er iets ontbreekt, maar kan er nog niet helemaal de vinger op leggen. Ik herken dat maar al te goed uit mijn eigen schrijfwerk. Soms weet je precies wat je wilt vertellen, maar moet je wachten tot je ontdekt hoe je dat het beste kunt doen. Robin Rozendal (https://www.robinrozendal.nl/), bekend van de reeks De Levende Steden, is ondertussen alweer bezig met de voorbereidingen voor het zevende deel van haar serie. ‘s Middags geeft ze bovendien een workshop draken tekenen. Haar belangrijkste tip voor beginnende tekenaars? „Begin maar gewoon. Ga maar gewoon tekenen. Stap uit je hoofd en teken de draak in je gedachten.” Een advies dat trouwens ook voor schrijvers uitstekend werkt. Hoe ziet de toekomst van fantasy eruit? Fantastic Reads draait niet alleen om boeken kopen en auteurs ontmoeten. Er zijn ook workshops en gesprekken over de toekomst van het fantastische genre. In een wat rustiger zaaltje spreek ik John van Hal, beheerder van een Facebookcommunity (https://www.facebook.com/groups/358002511440904) voor fantasy- en sciencefictionliefhebbers die inmiddels ruim 8.800 leden telt. Hij bereidt zich voor op een panelgesprek over de toekomst van fantasy en sciencefiction, samen met auteurs Lucas de Waard, Koen Caris en Sietse Schalk. Wat me opvalt, is hoe enthousiast iedereen is over het vervagen van de grenzen tussen verschillende genres. Lucas de Waard (https://www.lucasdewaard.nl/), auteur van Nachtbezorger, hoopt dat literaire fictie, fantasy en sciencefiction steeds meer in elkaar mogen overvloeien. Ook Koen Caris (https://koencaris.nl/), theater- en hoorspelschrijver en auteur van Stad O, zou graag zien dat fantastische literatuur in Nederland serieuzer wordt genomen. Want waarom zouden verhalen met magie, monsters of futuristische technologie minder literair zijn dan verhalen die zich volledig in onze eigen werkelijkheid afspelen? Sytze Schalk (https://www.sytzeschalk.nl/), schrijver van de fantasyroman De Archivist, wijst bovendien op een nieuwe generatie lezers die moeiteloos schakelt tussen boeken, games, films, theater en tabletop-rollenspellen. Voor hen zijn zulke grenzen veel minder belangrijk. Een goed verhaal blijft een goed verhaal, ongeacht het medium. John voegt daar nog iets aan toe wat me bijzonder aanspreekt. Hij denkt dat fantasy en sciencefiction juist in een onrustige wereld belangrijk blijven, omdat ze ons kunnen laten zien hoe de toekomst er ook uit zou kunnen zien. Omdat ze hoop kunnen bieden. Als ik even later weer de drukke hal inloop, kijk ik toch met andere ogen naar al die schrijvers die achter hun tafeltjes zitten. Hier wordt volop geëxperimenteerd met nieuwe werelden, ideeën en manieren van verhalen vertellen. Boeken met hun eigen soundtrack Niet ver van de boekenstands ontdek ik een tafel die bijna op een kleine filmset lijkt. Er staan miniatuurschepen, mysterieuze kristallen en een schatkistje met lichtjes. Hier ontmoet ik Mirjam Boers (https://mirjamboers.auteursblog.nl/), die een wel heel bijzondere manier heeft gevonden om haar fantasyverhalen tot leven te brengen. Tijdens het schrijven luistert Mirjam naar muziek die past bij de gebeurtenissen in haar verhaal. Vervolgens voegt ze aan het einde van ieder hoofdstuk een QR-code toe, zodat lezers dezelfde muziek kunnen beluisteren. Bij een gevecht hoort spannende muziek. Bij een rustige scène aan het water hoor je het kabbelende water. Haar boeken spelen zich af in een zelfbedachte middeleeuwse wereld, waarin mannen de macht lijken te hebben, maar vrouwen uiteindelijk de toekomst bepalen. En achter die verhalen zit een bijzonder persoonlijk verhaal. Mirjam leeft al 25 jaar met een chronische ziekte. Toen ze na een gebroken sleutelbeen op de bank moest blijven liggen, zette haar man een laptop bij haar neer. Al maanden speelde de naam Aya door haar hoofd. Nu besloot ze eindelijk iets met die naam te doen. Aan het einde van de eerste dag had ze een hoofdstuk geschreven. Vier maanden later lag er een compleet boek. Voor Mirjam betekent schrijven veel meer dan verhalen bedenken. Het geeft haar de mogelijkheid om, ondanks haar beperkingen, opnieuw deel te nemen aan een wereld waar ze zich thuis voelt. „Op zo’n beurs staan is voor mij een enorme overwinning”, vertelt ze. Ze moet er een week vooraf en een week achteraf voor rusten, maar het contact met lezers is haar d… Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe (https://fatherroderick.substack.com/subscribe?utm_medium=podcast&utm_campaign=CTA_4)

2. 

   5 Nov 2026

   Verdwalen in Dizary

   Ergens in Dizary kun je door een stad lopen en plotseling een gat in een muur tegenkomen. Boven de opening hangt een bordje. Stap erin en je belandt in een glijgang die je naar een compleet ander deel van de stad voert. Of je de weg terug nog kunt vinden, is nog de vraag. Het is een klein detail, maar het typeert de fantasywereld van Patrick Berkhof. Dizary is geen keurige wereldkaart waarop ieder koninkrijk zijn eigen vakje heeft. Het is een doolhof van straatjes, bruggen, ondergrondse gangen, doorgangen en bouwwerken die op elkaar lijken te zijn gestapeld. Een wereld die voortdurend uitnodigt om nog even om de volgende hoek te kijken. En misschien is het niet toevallig dat het allemaal begon met het ontwerp voor een pretpark. Een pretpark dat een fantasywereld werd De eerste ideeën voor Dizary ontstonden eind jaren negentig. Patrick werkte als ontwerper, liep rond met schetsboeken en fantaseerde over een pretpark in de vorm van een enorm doolhof. “Ik ben zelf heel erg visueel ingesteld”, vertelt hij. Eerst kwamen de tekeningen, daarna begonnen in dat labyrint langzaam verhalen te ontstaan. Zijn eerste poging om die verhalen op papier te krijgen was volgens Patrick zelf bepaald geen meesterwerk. Hij had nog geen idee hoe je een roman opbouwde en schreef een enorm verhaal dat hij nu nauwelijks meer kan volgen. Toch zat daarin al iets waardevols verborgen. “Gek genoeg put ik daar nog steeds informatie uit”, zegt hij. Ideeën uit die eerste wilde versie duiken jaren later opnieuw op in zijn boeken. Dat oorspronkelijke labyrint werd daarmee de bron van Dizary. In de geschiedenis van de wereld werd het land ooit in drieën gespleten. Uit de chaos die daarop volgde ontstond een grillige wereld van gangen, steden en verborgen verbindingen. Patrick vindt het belangrijk dat zelfs de vreemdste onderdelen van een fantasywereld ergens vandaan komen. Magie mag veel mogelijk maken, maar niet zomaar alles. “Wat is daar dan de bron van?”, vraagt hij zich af wanneer hij fantasy leest waarin magie zonder duidelijke grenzen wordt gebruikt. Voor hem moet een wereld een onderliggende logica hebben, juist wanneer die wereld op het eerste gezicht volkomen krankzinnig lijkt. Een boek als achtbaan Wie een van Patricks Dizary-verhalen binnenstapt, krijgt dan ook weinig tijd om rustig om zich heen te kijken. Toen ik zelf in zijn eerste boek begon, viel me vooral het tempo op. Het verhaal voelt bijna als een attractie: instappen, vasthouden en afwachten waar je terechtkomt. Dat is precies de bedoeling. Patrick houdt niet van boeken die hun geheimen eindeloos uitstellen. Hij wil per boek een afgerond en spannend avontuur bieden, “echt wel flink wat spanning”, waarbij je je tot aan de laatste bladzijden blijft afvragen of het nog goed komt. Tegelijkertijd ligt onder al die afzonderlijke verhalen een groter mysterie. Wie meerdere boeken leest, ontdekt steeds meer over het ontstaan van Dizary en de geschiedenis achter de wereld. Opvallend genoeg kent Patrick zelf ook nog niet ieder zijpad daarvan. Hij nodigde namelijk ook een aantal andere auteurs uit om verhalen over Dizary te schrijven. Hun ideeën voegen nieuwe plekken, personages en geschiedenis toe aan de wereld. Daardoor kan ook de bedenker zelf nog verrast worden door zijn eigen universum. “Het is voor mij net zo’n groot doolhof om te ontdekken hoe dat nou helemaal in elkaar steekt tijdens het schrijven.” Een bijpersonage kan ineens belangrijker blijken dan verwacht. Dat gebeurde bijvoorbeeld met Jalvin. Wat begon als een relatief klein verhaal groeide uit tot een complete trilogie en een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van Dizary. Patrick ontdekt zijn wereld daardoor bijna zoals zijn lezers dat doen. Hij slaat een denkbeeldig straatje in en vraagt zich af wie daar woont en wat diegene te vertellen heeft. Eerst bouwen, daarna slopen Die speelse manier van creëren betekent niet dat Patrick alles wat hij bedenkt ook uiteindelijk op papier laat staan. Integendeel. Hij leerde gaandeweg hoe belangrijk structuur is. Vooral voor beginnende schrijvers ziet hij veel waarde in klassieke vertelmodellen zoals de ‘heldenreis’ van Joseph Campbell. Niet zozeer omdat ieder verhaal precies dezelfde stappen moet volgen, maar vooral omdat zo’n basisstructuur houvast geeft. Zelf kreeg hij daarnaast hulp van een schrijfcoach. Dat bleek aanvankelijk een pijnlijke ervaring. Patrick stopte graag enorme hoeveelheden fantasie en details in zijn manuscripten. Zijn coach keek daar een stuk minder sentimenteel naar en begon stevig te schrappen. “Dat deed heel erg zeer in het begin.” Soms was Patrick ervan overtuigd dat een passage absoluut moest blijven staan. Een paar dagen later, als de irritatie was gezakt, moest hij toegeven dat zijn coach toch een punt had. Het eerste Dizary-boek veranderde daardoor volgens hem uiteindelijk bijna volledig. Juist door al dat schrappen werd het verhaal beter. Voor iemand die een wereld heeft bedacht waarin achter iedere hoek weer iets nieuws te ontdekken valt, is dat misschien wel een van de lastigste lessen: niet ieder interessant zijpaadje hoeft ook daadwerkelijk in het boek terecht te komen. Waarom hij toch blijft schrijven Naast het schrijven geeft Patrick zijn boeken zelf uit, verzorgt hij de marketing en staat hij regelmatig op fantasy-evenementen. Dat doet hij naast zijn gewone werk. Soms schuurt dat. Er zijn momenten waarop hij achter zijn bureau zit en zich afvraagt waar hij eigenlijk mee bezig is. Dan laat hij het schrijven een tijdje liggen. Maar vroeg of laat trekt Dizary hem opnieuw naar binnen. “Die energie zit gewoon in die verhaalwereld”, zegt hij. Een belangrijk deel daarvan komt ook van lezers. Op evenementen ontmoet hij mensen die een eerste boek hebben gelezen en terugkomen voor het volgende deel. Juist omdat schrijven vaak zo’n eenzame bezigheid is, maken die ontmoetingen veel verschil. En dan is er natuurlijk dat ene moment waar iedere schrijver naar uitkijkt: de doos van de drukker met daarin de nieuwe boeken. “Je hebt dan echt jouw trofee in handen.” Een nieuwe ingang naar Dizary Inmiddels is de wereld van Dizary opnieuw uitgebreid. In februari 2026 verscheen 1000 en 1 Machten, een los te lezen avontuur. Het verhaal voert de lezer naar Larikesh, een stad op het nog niet eerder beschreven continent Ryme. Daar horen palmbomen, tempels, fata morgana’s, rijkdom en elfen op kamelen gewoon bij het straatbeeld. Centraal staat Maran, een jonge vader die nauwelijks genoeg heeft om voor zijn twee kinderen te zorgen. Uit wanhoop breekt hij in bij een rijke vrouw. Dat blijkt een bijzonder slechte keuze wanneer zij een heks blijkt te zijn. Wat volgt wordt door Patrick zelf omschreven als humoristische fantasy met sprookjesachtige invloeden, romantiek en een flinke dosis chaos. 1000 en 1 Machten laat ondertussen ook zien hoeveel ruimte er nog over is in Dizary. Patrick kan binnen dezelfde wereld van een labyrintische stad naar een woestijnstad vol elfen en heksen springen, terwijl op de achtergrond het grotere verhaal verderloopt. Toen hij eind jaren negentig dat eerste doolhof in zijn schetsboek tekende, kon hij onmogelijk weten hoeveel verhalen erin verborgen zaten. En zo te horen heeft hij ze zelf ook nog niet allemaal ontdekt. Meer informatie: * De website van Dizary (https://www.dizary.nl/) met de webshop (https://www.dizary.nl/winkel-van-dizary/) * Volg Patrick Berkhof op Instagram (https://www.instagram.com/dizary/) | Facebook (https://www.facebook.com/patrick.kerkhof/) | TikTok (https://www.tiktok.com/@projectdizary) Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe (https://fatherroderick.substack.com/subscribe?utm_medium=podcast&utm_campaign=CTA_4)

3. 

   28 Oct 2026

   Thomas Olde Heuvelt: ‘We zijn allemaal bang voor dezelfde dingen’

   Hij won als eerste vertaalde auteur een Hugo Award, brak internationaal door met HEX en wordt geprezen door Stephen King. Maar waar is horrorschrijver Thomas Olde Heuvelt zelf bang voor? Tijdens Elfia vertelt hij over de dood van zijn vader, de verhalen die hem als kind hielpen en waarom schrijven voor hem soms voelt als van een klif springen. Wat doe je als je bang bent voor de dood? Je kunt proberen er niet aan te denken. Je kunt je angsten onder ogen zien. Of je kunt er verhalen over schrijven om er grip op te krijgen. Dat laatste is wat Thomas Olde Heuvelt al sinds zijn jeugd doet. En met succes. Zijn boeken worden in meer dan 25 landen uitgegeven, Stephen King is fan van zijn werk en in 2015 won hij de prestigieuze Hugo Award voor zijn korte verhaal The Day the World Turned Upside Down. Tijdens Elfia sta ik eindelijk tegenover de schrijver die ik al jaren graag eens wilde ontmoeten. Achter een tafel vol boeken vertelt hij enthousiast over zijn carrière, zijn liefde voor horror en de bijzondere rol die verhalen in zijn leven spelen. En natuurlijk kan ik het niet laten hem te vragen waar hij zelf het bangst voor is. Het antwoord komt zonder aarzelen. ‘Ik ben by far het bangst voor het verlies van dierbaren.’ Verlies Toen Thomas jong was, verloor hij zijn vader. Die ervaring heeft diepe sporen nagelaten en komt in verschillende vormen terug in zijn boeken. Vooral in zijn meest recente roman, Het laatste verhaal van Jamie Gunn, die in november 2025 verscheen. Het boek gaat over een jongen die zijn vader verliest en via verhalen betekenis probeert te geven aan zijn verdriet. Maar zoals je van Olde Heuvelt kunt verwachten, krijgt dat een behoorlijk duistere wending. Jamie ontdekt namelijk een verhaal waarvan het einde je letterlijk kan doden. Thomas vertelt dat het verhaal symbool staat voor de dood zelf, iets waar we uiteindelijk allemaal mee te maken krijgen. Een muil vol tanden Maar er is nog iets waar de internationaal succesvolle horrorschrijver bang voor is. Haaien. Hij moet er zelf om lachen. Hij kent de statistieken en weet dat mensen een veel grotere bedreiging vormen voor haaien dan andersom. Toch blijft het beeld van een enorme muil vol tanden hem angst aanjagen. En dat levert een opmerkelijk verhaal op. Thomas woont tegenwoordig in Zuid-Frankrijk, waar hij regelmatig van hoge rotsen in de Middellandse Zee springt. Niet omdat hij geen hoogtevrees heeft, maar juist omdat hij probeert die angst te overwinnen. Iedere keer als hij boven op zo’n rots staat, ziet hij in gedachten een enorme haaienbek in het water opengaan. ‘Tot nu toe is dat gelukkig nog nooit gebeurd’. Maar wat helpt hem beter om met die angsten om te gaan: van een klif springen of erover schrijven? Het schrijven, zegt hij. Zo’n sprong levert een korte adrenalinekick op, maar met verhalen kan hij zijn angsten veel dieper onderzoeken. De oom die hem leerde monsters te verslaan De liefde voor griezelverhalen begon bij Thomas al op jonge leeftijd, dankzij een bijzondere oom. Die merkte hoezeer de jonge Thomas bezig was met de dood van zijn vader. In plaats van hem weg te houden bij enge verhalen, liet hij hem juist kennismaken met boeken waarin kinderen met monsters en de dood werden geconfronteerd. Zo ontdekte Thomas De Heksen van Roald Dahl en Dracula van Bram Stoker. ‘Ik was zeven jaar. Daar was ik doodsbang voor.’ Maar tegelijkertijd ontdekte hij iets belangrijks. In die verhalen konden kinderen hun angsten ook overwinnen. Monsters waren niet alleen angstaanjagend, je kon ze soms ook verslaan. Zijn oom nam hem soms mee naar de Duivelsberg bij Beek, vlak bij Nijmegen. Tijdens avondwandelingen vertelde hij over heksen die ‘s nachts in het bos hadden gedanst. Als ze een heksenkring tegenkwamen, moest Thomas met zijn ogen dicht verder lopen. En natuurlijk geloofde hij dat. Jaren later zouden de herinneringen aan die wandelingen een belangrijke inspiratiebron worden voor zijn bekendste roman, HEX. Daarin wordt een dorp bij Nijmegen geteisterd door een eeuwenoude heks met dichtgenaaide ogen en mond. De bewoners hebben geleerd met haar aanwezigheid te leven, maar wanneer een groep jongeren de heks wereldkundig wil maken, lopen de zaken volledig uit de hand. Het boek maakte Thomas internationaal beroemd. De roman werd uiteindelijk in tientallen landen uitgegeven en kreeg lovende reacties van onder anderen Stephen King. Van beginnende schrijver op Elfia tot internationale doorbraak Wat ik ontzettend leuk vind, is dat Thomas’ carrière ook een bijzondere band heeft met Elfia. Lang voordat hij internationaal doorbrak, stond hij er al met zijn boeken. Als jonge schrijver had hij zelfs speciaal een colbertje aangetrokken, omdat hij dacht dat schrijvers er zo uit hoorden te zien. Daar moet hij nu hartelijk om lachen. Maar het evenement betekende veel voor hem. Voor het eerst ontmoette hij lezers die hij helemaal niet kende. Mensen die zijn boeken kochten en een jaar later terugkwamen om te vertellen wat ze ervan vonden. Dat was een bijzondere ervaring. ‘Ik heb de verbeelding van een lezer nodig om het echt te maken’, vertelt hij. Een verhaal bestaat volgens Thomas niet alleen in het hoofd van de schrijver. Pas wanneer iemand anders het leest en er zelf beelden en emoties bij krijgt, komt het echt tot leven. Zijn internationale doorbraak verliep overigens niet helemaal zoals je zou verwachten. Drie jaar achter elkaar werd hij genomineerd voor een Hugo Award. De eerste twee keer reisde hij naar de prijsuitreiking en eindigde hij als laatste van de vijf genomineerden. De derde keer had hij er genoeg van. Hij besloot thuis te blijven. En juist toen won hij. Die prijs opende de deur naar internationale uitgevers. Met HEX brak hij definitief door, waarna ook zijn latere romans Echo, Orakel en November wereldwijd hun weg naar lezers vonden. Tijdens zijn reizen ontdekte hij dat de reacties van lezers uit verschillende landen opvallend veel op elkaar lijken. Volgens Thomas zijn mensen overal bang voor dezelfde fundamentele dingen: het verlies van geliefden, de dood, het donker en de angst om jezelf kwijt te raken. Of je nu in Nederland, Brazilië of Taiwan woont, zulke angsten zijn herkenbaar. En juist daarom werken zijn verhalen over de hele wereld. Schrijven zonder te weten hoe het afloopt Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe Thomas zijn boeken schrijft. Ik verwacht eigenlijk dat iemand die zulke ingewikkelde, spannende verhalen bedenkt, zijn plot zorgvuldig uitwerkt voordat hij begint. Maar niets is minder waar. ‘Ik moet gegrepen worden door een idee. Door een sterk visueel uitgangspunt.’ Thomas is een echte beelddenker. Vaak begint een roman met één vreemd of verontrustend beeld dat hem niet meer loslaat. Bij Orakel was dat bijvoorbeeld een mysterieus schip dat midden in een tulpenveld ligt. Er staat een luik open. Een jongen ziet zijn vader naar binnen gaan, maar die komt niet meer terug. Wat is daar gebeurd? Vanuit die ene vraag begint Thomas te schrijven. En het verrassende is dat hij zelf meestal ook nog niet weet waar het verhaal naartoe gaat. ‘Ik plan ongeveer één hoofdstuk vooruit. De rest vormt zich tijdens het schrijven.’ Dat vindt hij iedere keer opnieuw doodeng. Want wat als hij het einde niet kan vinden? Tot nu toe is dat gelukkig altijd gelukt. Het doet me denken aan zijn sprongen van de rotsen in Zuid-Frankrijk. Is schrijven voor hem niet eigenlijk hetzelfde? Een sprong in het diepe, zonder te weten waar je terechtkomt? Thomas lacht. ‘Absoluut, dat is het ook.’ Nieuwe verhalen en plannen voor verfilmingen Ook na zijn internationale successen blijft Thomas nieuwe verhalen bedenken. Tijdens ons gesprek vertelt hij dat hij werkt aan een roman die zich opnieuw dicht bij zijn geboortegrond afspeelt, in Nijmegen. Veel wil hij er nog niet over kwijt, behalve dat hij een bekend archetype uit het horrorgenre op een onverwachte manier wil omdraaien. Daarnaast zijn er plannen voor verfilmingen van zijn boeken. Hij vertelt enthousiast dat hij binnenkort naar New York vertrekt om een kijkje te nemen op de set van de nieuwe The Exorcist, van regisseur Mike Flanagan. De filmmaker werkt volgens Thomas ook aan een scenario voor een van zijn boeken. Welk boek dat is, maakt hij tijdens ons gesprek niet bekend. Waarom we enge verhalen nodig hebben Wat me na ons gesprek vooral bijblijft, is dat Thomas Olde Heuvelt helemaal niet schrijft om zijn lezers alleen maar bang te maken. Natuurlijk, zijn boeken zitten vol heksen, monsters en bovennatuurlijke verschrikkingen. En hij weet als geen ander hoe hij je ‘s nachts wakker kan houden. Maar achter al die horror zitten heel menselijke verhalen. Over de angst om iemand te verliezen. Over verdriet dat niet zomaar verdwijnt. Over de dood, waar we allemaal vroeg of laat mee geconfronteerd worden. Zijn oom begreep al dat verhalen een kind kunnen helpen om met zulke grote angsten om te gaan. Door monsters een gezicht te geven, kun je er ook iets tegenover stellen. Misschien is dat wel een van de redenen waarom we rond Halloween zo graag griezelverhalen vertellen. We zoeken de spanning bewust op, juist omdat we weten dat we het boek uiteindelijk weer dicht kunnen slaan. Al moet je bij Het laatste verhaal van Jamie Gunn misschien toch even oppassen. Want op de achterflap staat niet voor niets de waarschuwing: ‘Wat je ook doet, lees niet de laatste pagina.’ Over Thomas Olde Heuvelt Thomas Olde Heuvelt groeide op in de omgeving van Nijmegen en woont tegenwoordig in Zuid-Frankrijk. Hij is internationaal bekend van onder meer HEX, Echo, Orakel, November en Het laatste verhaal van Jamie Gunn. In 2015 won hij de Hugo Award voor The Day the World Turned Upside Down. Zijn boeken worden in meer dan 25 landen uitgegeven. Meer informatie: Officiële website van Thomas Olde Heuvelt (https://oldeheuvelt.com/nl/?utm_source=chatgpt.com) Dit interview werd opgenomen tijdens Elfia voor Fantasyfans.nl. Beluister het volledige gesprek in de Fantasyfans-podcast, waarin Thomas nog veel meer vertelt over zijn carrière, zijn angsten en zijn manier van schrijven. Zoek ‘m op in je favoriete podcast app of luister via de player bovenaan deze pagina. Get full access to Father Roderick at fatherroderick.substack.com/subscribe (https://fatherroderick.substack.com/subscribe?utm_medium=podcast&utm_campaign=CTA_4)

Contact Fantasyfans

Guest appearances

Books guests

Based on episode analysis; this does not confirm that the show is currently accepting guests.

Shows with a similar audience

• 

  Pauscast

• 

  MISCHA!

• 

  Wat blijft

• 

  Maarten van Rossem - De Podcast

• 

  NRC Onbehaarde Apen

• 

  De zaak ontleed