Kronika Konika

About Kronika Konika

Kronika Konika jest zapisem podróży przez świat sztuki i adresowana jest do tych, którzy choć raz w życiu spędzili milczące chwile patrząc w zachwycie na obraz, rzeźbę, kiedy czas zatrzymuje się i wszystkie codzienne sprawy schodzą na dalszy plan.

Category

arts

Language

pl

Explicit

No

First episode

10 Jan 2021

Latest episode

15 May 2024

Latest episodes

137 episodes in the feed.

1. 

   15 May 2024

   Obrazy, w których mieszka cisza. Carlos Morago.

   Obrazy Carlosa Morago ukazują nam kompozycje o intymnym charakterze, charakteryzują się wyrafinowanym i zniuansowanym chromatyzmem, czyli paletą zgaszonych kolorów, które nadają obrazom jakąś delikatną miękkość. Jego obrazy najczęściej prezentują naturę lub oddane z ogromną drobiazgowością opuszczone wnętrza. Morago w swych obrazach wyklucza wszelkie odniesienia do postaci ludzkiej, przedstawiając naturę i architekturę wolną od wszelkich zakłóceń, dlatego jego obrazy ukazują w miękkim modelunku wysuszone kwiaty lub chłodne, ciche i opuszczone wnętrza. Artysta przez sztukę stara się pokazać swoje miasto Madryt, w przedziwnej odsłonie, bo portretuje wyłącznie zgaszoną zieleń ogrodów i wnętrza pustych budynków. Patrzymy na opuszczone ogrody, dziedzińce i puste pokoje z zewnątrz, przez pozostawione półotwarte drzwi, tak jakbyśmy podglądali czyjeś wnętrza. Być może za tę ciszę w obrazach odpowiada sposób w jaki artysta przedstawia przestrzenie oświetlone słabym światłem; jego powtarzające się tony w obrazach to szarości i biele, to przez to jego prace nabierają niemal lirycznej intensywności i tajemniczości. Interesują go niezamieszkane przestrzenie, opuszczone wnętrza, które odsłaniają i jednocześnie coś ukrywają. Nie ma się co dziwić, że twórczość hiszpańskiego artysty opisywana jest jako medytacja na temat czasu, przemijania, dekadencji i degradacji. A wszystko to podane jest w wyjątkowo poetyckim języku, od którego współczesne malarstwo tak mocno się dystansuje. Trudno przypisać twórczość Morago do nurtu hiperrealizmu, bo artysta nie dokonuje wizualnej inwentaryzacji tego co postrzega, raczej bada marginalne i nieoczekiwane obszary życia, nadaje im przez to jakiś wyjątkowy charakter, ściąga z obserwowanych miejsc krzykliwą kolorystykę, czyni je pustymi. Te jego  porzucone pejzaże archeologii są, z jednej strony świadectwem minionych czasów pożartych przez przemijanie, a z drugiej zaś stanowią wizualną formę refleksji nad przemijaniem, w których mieszka już tylko kurz samotności i cisza nicości. Artysta konstruując sceny o wielkiej sile lirycznej, nasycone enigmatyczną, niemal metafizyczną atmosferą daje nam przykład, że artysta może być również kimś ukazującym nieobecność. Ponadto, jego osobliwe martwe natury są bardzo poetyckie, tak jakby artysta za pomocą pędzla pisał liryczne strofy. Maluje zwłaszcza kwiaty i rośliny, ale także ceramikę i inne elementy, które wyróżniają się na tle zajmującym dużą część kompozycji.

2. 

   23 Apr 2024

   Światła w mroku. Richie Carter

   Richie Carter dołączył do licznej rzeszy malarzy zafascynowanych ideą światła, udowadniając, że światło jest fundamentem dobrego malarstwa i stanowi jego siłę. Dlatego ilekroć spotykam malarzy, którzy szukają czegoś bardziej ogólnego niźli tylko ujęcia wrażenia barw, to przyglądam się im z ogromnym zainteresowaniem. W malarstwie Richiego Cartera ujęło mnie to, że nie tyle stara się on oddawać w obrazach barwy obserwowanych przedmiotów, co raczej poszukuje syntezy światła, szuka tego, co może być nośnikiem określonych emocji. Dlatego nie jest to bierne rejestrowanie wizualne natury o wschodzie czy zachodzie słońca, czy gra sztucznych świateł w nocy, lecz jest to raczej próba zapisu tego, co sam malarz na temat światła myśli, jak chce je widzieć, jak je sobie wyobraża. Ma to oczywiście silny związek z obserwacją przedmiotów i zdarzeń, jednak tego rodzaju ogląd natury jest tylko podpowiedzią w skonstruowaniu takiej palety kolorystycznej, która by zadośćuczyniła wydobyciu z wyobraźni barwnych kompozycji malarskich. Dlatego jest częściowo prawdziwe stwierdzenie, że taki świat, który przedstawia Carter, po prostu nie istnieje, bo świat ukazany w jego obrazach jest kliszą jego wyobraźni, jest odbiciem jego marzeń, wizji i miłości do przyrody, do pejzaży miejskich, do światła. W jego pracach widać świadomość luminizmu, bo artysta nie boi się mierzyć z ostrymi kontrastami, wręcz szuka kulminacyjnych momentów świetlnych o wschodzie i zachodzie słońca, mierzy się i mocuje ze sztucznym światłem, prowadzi z nim za pomocą pędzla ciekawy dialog. W jego obrazach widać też ogromną żywiołowość i niemal zachłanność na wrażenia barwne. Z jednej strony możemy dostrzec tu geniusz twórczy, który w skrótowej formie potrafi zamknąć w jaskrawej palecie ulotne wrażenie chwili, z drugiej zaś doskonałe panowanie nad techniką. Na jego obrazy, zwłaszcza te, które ukazują mocne kontrasty świetlne mogę patrzeć godzinami. Jest w nich zaklęta jakaś magia i wyczarowane piękno. Ciemny wieczór z licznymi punktami światła, dogasanie dnia, nadciągająca noc w gęstniejącym mroku wywołuje minorowy nastrój, refleksję, nostalgię i zadumę. Taka kolorystyka daje złudzenie ciszy i wprowadza w stan kontemplacji, dziwnego zawieszenia i oczekiwania. Nawet jeżeli taki świat istnieje wyłącznie w wyobraźni artysty, to warto go podejrzeć na obrazach.

3. 

   18 Apr 2024

   Samotność w wielkim mieście. Yongjae Kim.

   Malarstwo Kima Yongjae jest przepełnione gorzką przyprawą samotności, z drugiej zaś, jest przejmująco szczere, niepowtarzalne i przez to niezwykle piękne. Na dodatek potrafi zachwycać a i nawet uciszyć wrzaskliwych i pełnych zgiełku Amerykanów. Kiedy pierwszy raz widziałem w nowojorskiej galerii obrazy koreańskiego malarza zauważyłem, że głośni odbiorcy wchodząc do galerii z każdym kolejno oglądanym obrazem wyciszają się, by potem w milczeniu patrzeć już na kolejne płótna. Co więcej, milczeli nawet po wyjściu z galerii, tak jakby pod powiekami utrzymywali jeszcze powidoki oglądanych obrazów przedstawiających pustynię miasta, jej samotnych mieszkańców, którzy jak nomadzi wędrują po dzielnicach wielkiej metropolii jak po tajemniczym labiryncie. Tym samym, koreańskiemu malarzowi udała się nie lada sztuka, potrafił swymi obrazami stworzyć tego rodzaju aurę, która kładzie na ustach palec w geście wyciszenia.

Reach and audience

Public platform figures. Ratings count people who left a rating, not total listeners.

Spotify

5.0 / 5

23 ratings

Contact Kronika Konika

Guest appearances

Books guests

Based on episode analysis; this does not confirm that the show is currently accepting guests.