Обични луѓе

About Обични луѓе

"Common People" is a podcast dedicated to real stories. Or ones that balance on the thin line between documentary and fiction. Life stories. Archive ethnographic notes and interviews. Talks and discussions. (in Macedonian)

Publisher

Ilina Jakimovska

Category

society & culture · society & culture · society & culture

Language

mk

Explicit

Yes

First episode

1 Aug 2020

Latest episode

1 May 2026

Latest episodes

42 episodes in the feed.

1. 

   1 May 2026

   Е42 – Вториот живот на Александра

   Во 2019 Александра имала 27 години и син од две години. Кога ѝ дијагностицирале рак на дебело црево мислела дека крајот е близу. Денес ги продолжува студиите по етнологија и е негувателка за стари лица со Алцхајмер и деменција, мотивирајќи ги сите околу неа да го извлечат најдоброто од себе. Забелешка: „Обични луѓе“ е подкаст наменет за слушање. Во него е вграден голем труд за монтирање, музичка илустрација и течна аудио нарација. Транскриптот е наменет само како помошно средство, особено доколку архивските материјали се со понизок квалитет. Во сите други случаи ве поттикнуваме да ги слушате, а не да ги читате епизодите. Ви благодариме.(музика)Илина:Неодамна дознав дека мојата, таканаречена генерација Икс, од 1965 до почетокот на 80тите, се викала уште и „сендвич“ генерација. Нејзините припадници, особено жените, денес се под повеќе паралелни притисоци: грижа за возрасни деца кои се уште зависат од семејството, промени во кариерата поради новите технологии и конкуренцијата од помладите, потребата да се „реинвенираат“ влегувајќи во ново, зрело доба од своето живеење. За некои од нив како дополнителен елемент се јавува поддршката на стари родители, која често самите не можат да ја дадат. Во македонски контекст во минатото грижата за старите лица не било проблем. Големите семејства составени од повеќе генерации обезбедувале постојано присуство на некого во куќата, и барем едно катче за старите покрај огништето. Денес, тие се често препуштени самите на себе, а на семејството, доколку го имаат, му е потребна дополнителна помош да излезе на крај со една ваква животна ситуација. Во оваа епизода од подкастот „Обични луѓе“ разговараме со 34-годишната Александра, која се грижи за старите во нивните домови, по период во кој на неа самата ѝ била потребна таква нега. (Common People)Александра:Ако се навраќам наназад, кога сум била дете отсекогаш сум сакала да се мешам со старите. Значи тоа ми било фејв, онака. Кај шо се они, таму сум и јас. Пошто јас сум родена во Тетово, значи сум родена во село, до деветгодишна возраст живеев таму и на девет… нецели девет се преселивме во Скопје фамилијарно, заедно со моите. И значи животот на село е живот на село. Се оди на нива, нели сето тоа, добиток има и сето тоа го праат старите. Младите помалку. И јас сум била секогаш со старите. Значи кај шо се меси – таму, кај шо се тера добиток – таму со нив, на нива – таму. Значи отсекогаш сум сакала да бидам у друштво со стари. Не со постари, него со онака баш стари баби и дедовци, значи со нив.Илина:Александра како возрасна никогаш не се грижела за стар човек, бидејќи нејзините баби и дедовци рано починале, некои од нив и во странство. Па сепак, таа врска од детството помеѓу неа и старите во тетовското село Глоѓи изгледа останала. Иницијативата да се јави на оглас за обука за негуватели дошло од хуманитарна организација во којашто претходно волонтирала. Александра:И нѐ повикаа заедно, имавме обука во Црвен крст се одржуваше обуката, шест месеци траеше во просториите на Црвен крст. Четири месеци беше теоретски дел, значи го водеа стручни лица, имаше негователи, имаше психолози, имаше социјални работници, доктори, сето тоа. И имавме уште плус дополнителни два месеци во домот за стари лица „Идила Терзиева“, таму во тие помошните простории исто. И после тоа откако заврши обуката имавме некои тестирања и после тестирањата добивме сертификати. Мојот беше за помош и нега на стари лица со Алцхајмер и деменција. После пет-шес месеци нешто така, ги добив првите мои корисници, тоа беше дедо Доро и баба Олга. Оние беа и двајцата со Алцхајмер во напредна фаза и сосема различни, значи и двајцата немаа… значи дедо Доро си беше… збореше растураше значи, раскажуваше приказни, станува, оди, така. А баба Олга беше тивка. Ништо не зборуваше. И многу ми беше значи на почетокот ептен чудно, знаеш првин да ги доживеам, после да ги прифатам сите тие не знам… искуства како да кажам… не знам. Многу беше интересно. Илина:Најголем предиз

2. 

   28 Dec 2025

   С41 – Гардероберот Љупчо

   Од страна на Театар Комедија, од кај бистрото, има мурал со очи и врата што ја викаат „панична“. По ходникот право, па десно, па прва десно има уште една. Кога ќе се отвори, заплиснува мирис на омекнувач и тазе испеглани алишта. Со куп чевли по рафтовите и тазе средени облеки на закачалките, тоа е една од локациите кадешто може да се најде гардероберот Љупчо, кога не е некаде зад сцена за време на претстава за брза промена на костимите. Забелешка: „Обични луѓе“ е подкаст наменет за слушање. Во него е вграден голем труд за монтирање, музичка илустрација и течна аудио нарација. Транскриптот е наменет само како помошно средство, особено доколку архивските материјали се со понизок квалитет. Во сите други случаи ве поттикнуваме да ги слушате, а не да ги читате епизодите. Ви благодариме. (музика Велвет шедоус – генерирана со ВИ) Илина:Во филмот The Dresser од 1983-та, со Алберт Фини, главен лик е всушност сиротиот Норман, гардеробер на остарениот и по малку пореметен актер. И покрај неговото официјално звање, тој е многу повеќе од некој што се грижи за костимите. Норман го полни коритото со вода за капење и со лактот ја проверува температурата. Го чека стариот позади сцената на крајот на претставата со чаша црно пиво. Ги поднесува неговите панични напади и цинични забелешки. И сето тоа, за на крај да не се најде ни во посветата на мемоарите на актерот. „На столарите, електричарите, сценските работници…“ гласи таа, редејќи ги сите можни функции во театарот, без да го спомне гардероберот. (џингл Common Peoplе) Илина:Во оваа епизода од подкастот Обични луѓе ќе го запознаеме Љупчо Атанасоски. Неговата работа е малку поедноставна од онаа на Норман, но не е воопшто лесна. На сајтот на Театар Комедија неговото и имињата на другите гардеробери ретко се среќаваaт. Предност имаат сценографите, костимографите, тон-мајсторите, светлото. Токму затоа оваа епизода му ја посветуваме нему и на неговата професија. „Од страна на театарот ќе видиш има мурал со очи. Тука има една врата, ја викаме панична. По ходникот право, па десно, па прва десно. Тука е пералната“ – ми објасни Дарко, директорот на Театар Комедија.Кога ќе се отвори вратата заплиснува мирис на омекнувач и тазе испеглани алишта. Две машини за перење, даска за пеглање, куп чевли по рафтовите и тазе средени облеки на закачалките. Тоа е една од локациите кадешто може да се најде Љупчо, кога не е некаде зад сцена за време на претстава за брза промена на костимите или по гримиорните на актерите. Љупчо:Па сега конкретно гардеробер е… како професија може да ја дефинирам – човек што е поврзан со актерите пред сѐ. Се средуваат на пример костимите на актерите, се пеглаат, се перат. Од претстава за претстава се пази дали има нешто подоштетено да се прикрпи, да се закрпи и така натаму. Да бидат цело време треба чисти, средени, нормално во зависност сега ако некоја претстава налага да има некој прљав костим, да треба да е таков механичар или не знам, само во тој случај се остава. Иначе у принцип треба да е сѐ средено. И динамиката на работа се одвива со тоа што актерите имаат промени на самата претстава. Они на пример се случува во претстава да има актер повеќе од седум-осум ликови различни. Во тој случај тој треба да е различно облечен. За тоа му е потребно помош од страна на гардероберот во случајов. И во зависност од која страна на пример ќе излегува, има една страна од кај суфлерот, другава страна од кај инспициент и се договараме претходно на пробите додека не бидне премиерата на пример, се договараме кој од која страна да го чека. Дали е женски актер ако е – женскиот гардеробер, пошто сме поделени – машки гардеробер сум јас, колешката Бети е женски гардеробер. И во тој случај ние уствари му помагаме на актерот во пресоблекување, во облекување, во брзата… таа брза промена ние ја викаме за да може тој… во публикава тоа е неприметно дека нема време он поише од реално три-четириесе секунди да не е на сцената. Илина: Значи ти си вклучен од самиот поче

3. 

   28 Sept 2025

   E40 – „СТИСНЕТЕ ЖЕЛБА: ЛУЃЕТО ШТО ГЛЕДААТ НА КАФЕ, ТАРОТ И НАТАЛНИ КАРТИ“

   Луѓе со необично хоби и дарба, да ја толкуваат судбината преку различни канали: кафе, тарот или натални карти. Не се чудаци или шарлатани, само го знаат она што сите го знаеме – дека луѓето, и оние обичните и оние необичните, сакаат да пронајдат некој ред во хаосот и своето место во светот. Григор, Љупчо и Гордана, повеќе како психолози а помалку како „гледачи“, само им помагаат во тоа.Забелешка: „Обични луѓе“ е подкаст наменет за слушање. Во него е вграден голем труд за монтирање, музичка илустрација и течна аудио нарација. Транскриптот е наменет само како помошно средство, особено доколку архивските материјали се со понизок квалитет. Во сите други случаи ве поттикнуваме да ги слушате, а не да ги читате епизодите. Ви благодариме. Музика – Celestial Frequences (генерирана со ВИ) Григор:– Си дојде ти спремна… (смеење).– Не, не, не, жими се. Илина:Беше топло августовско попладне кога седнавме во дворот на Григор во Лисиче. Се сретнавме за да ги видам неговите нови изработки – прекрасни парчиња накит направени од дрво, сушена мандарина или авокадо, со облици кои како да содржат тајни кодови. Понекогаш ги купувам за подарок ама после се премислувам, некако не ми се даваат.Григор извади кафе, некој вид што прв пат го видов, инфузирано со црвено вино. Го направи како турско и откако го испи махинално ја сврте својата шоља. Го фатив на неспремно. Веднаш го пуштив мобилниот да снима, потсетувајќи се на претходни муабети дека гледа на кафе. Симболиката беше уште појака со оглед на тоа дека во виното е, нели, вистината. А мојата шоља се покажа баш добра. (Common People)Јас сум Илина Јакимовска. Во оваа, 40-та епизода од подкастот Обични луѓе, зборуваме со луѓе со необично хоби и дарба – да ја толкуваат судбината преку различни канали, кафе, тарот или натални карти. Не се чудаци или шарлатани, само го знаат она што сите го знаеме – дека луѓето, и оние обичните и необичните, сакаат да пронајдат некој ред во хаосот и своето место во светот. Григор, Љупчо и Гордана, повеќе како психолози а помалку како „гледачи“, само им помагаат во тоа. Григор– Вака, кај тебе на прва ова беше од баба останато и од тетка од сите. Ако имаш ова цуцлов долу, тоа значи дека ќе ти следува некоја парична награда, некое богатство што ќе ти дојде. Нас не учеа да гледаме од дршката, па во насока на часовникот. И јас сега со мала трема почнувам. – Ја имам поголема трема, не се секирај. (смеење) ИлинаОд каде и како Григор научил да гледа на кафе? ГригорНе знам кај нас во фамилија уште како мали деца, се собиравме. Дали некој настан, роденден. Баба ми беше таа што ни гледаше на сите. Веројатно од баба ми научивме сите. Мајка ми, тетките, па и јас. Така дојдов во допир со читање во шоља кафе. ИлинаГригор раскажа и анегдота во која предвидувањата на баба му се покажале како точни, што ми дава за право дека ќе се исполни и мојата.ГригорСе сеќавам дека беше тоа негде 97-ма. Се возам со автобус одам накај баба ми. И во автобусот се гледаме со една девојка. Многу убави погледи, се смешка она, се смешкам јас. Доаѓа мојата станица, се симнувам. И како продолжува автобусот, така девојкава ми мафта од автобус. Ја приметив, многу ми се засвиѓа. Одам кај баба ми, ми гледа на кафе. Ми раскажува што ми раскажува. Стискам желба, да ја видам повторно. Желбата ми се исполни ја видов уште еднаш-два пати не и пријдов никогаш. Се до една година подоцна, не собираат другарите од дома да одиме до средсело наше во Лисиче. Излегувам на улицата тука гледам еден поранешен школски другар, сестра му и до нејзе е девојката. И он застана, си прај муабет со мене. Викам супер ама да не’ запознаеше со девојкиве. Не запозна, се дружевме неколку дена. веќе викенд дојде, да излеземе, излеговме со девојката. Седиме во Жена парк, така некоја тензична ситуација, немаш многу што да си кажеш. И викам јас тебе те знам, од тогаш и тогаш. Не, нема шанси како вика. Викам, не знам како да ти докажам само да те прашам дали ги имаш тие и тие пати

Reach and audience

Public platform figures. Ratings count people who left a rating, not total listeners.

Apple Podcasts (US)

5.0 / 5

2 ratings

Spotify

4.9 / 5

18 ratings

Contact Обични луѓе

Guest appearances

Does not typically book guests

Based on episode analysis; this does not confirm that the show is currently accepting guests.